smásögur STÓRAR RISA 2026
RISAstórar smásögur 2026 ISBN 978-9979-0-3560-2 © Texti, höfundar sagna, sjá efnisyfirlit © Teikningar, höfundar sagnanna nema annað sé tekið fram Dómnefnd: Fulltrúi dómnefndar frá Bókmenntaborg UNESCO: Auður Þórhallsdóttir Dómnefnd á vegum Borgarbókasafnsins: Anna Magnúsdóttir Eirúnardóttir Dómnefnd á vegum Miðstöðvar menntunar og skólaþjónustu: Árni Árnason Ritun formála: Gunnar Helgason rithöfundur Ritstjórn MMS: Andrea Anna Guðjónsdóttir Málfarslestur: Uggi Jónsson Hönnun og umbrot: Blær Guðmundsdóttir Útgefið 2026 Miðstöð menntunar og skólaþjónustu Kópavogi Öll réttindi áskilin. Bók þessa má ekki afrita með neinum hætti, svo sem ljósmyndun, prentun, hljóðritun eða á annan sambærilegan hátt, að hluta eða í heild, án skriflegs leyfis höfunda og útgefanda. Prentun: Litróf ehf. – umhverfisvottuð prentsmiðja
smásögur STÓRAR RISA 2026
Sögur eru dásamlegar. Það er ekkert betra en góð saga. Það fyrsta sem kom út úr munninum á fyrstu manneskjunni sem gat talað af einhverju viti var saga. Æ, síðan höfum við elskað sögur. Við elskum að láta segja okkur þær eða horfa á þær. Nú, eða að lesa þær. En það kunna alls ekki allir að segja góðar sögur. Enn færri kunna að búa til sögur frá grunni. Toga þær út úr höfðinu með galdrastaf og koma niður á blað eða í tölvu. Í þessari bók eru hvorki meira né minna en sautján ungar manneskjur sem eru hreinlega snillingar í því að búa til sögur. Og ekki bara það heldur hefur verið einstaklega gefandi og ánægjulegt að vinna með þeim í því að gera sögurnar örlítið betri, svona eins og ritstjórarnir mínir gera við mínar sögur. Það segir mér að þetta séu einstaklega góðar manneskjur. Sem er enn mikilvægara en að vera góður sagnahöfundur. Eða hvað? Hvert sem svarið er þá er framtíðin björt á Íslandi því ég veit að þessir snillingar eiga eftir að auðga vort land og gera það hreinlega þess virði að búa hérna. Því hvar værum við án sagnanna okkar og góðs fólks? Við værum týnd og tröllum gefin. Og flutt eitthvað annað. Til hamingju, krakkar, og takk fyrir samstarfið. Við þig, lesandi góður, segi ég: Góða skemmtun! Formáli Sögur
Efnisyfirlit Emma, ísbjörninn og fjólubláa skóflan Valdís Eir Óskarsdóttir Nistið Lovísa Hind Þorsteinsdóttir Ferðin til Kólumbusareyju Ingileif Teitsdóttir Hinn mikli íkorni Rebekka Ásta Hrólfsdóttir Myndhöfundur: Rakel Eva Hrólfsdóttir Lísa og magnaða geimveran Ísabel Talía Cambray Alexdóttir Hryssan og folaldið Heiðný Jónasdóttir Hvíti bjarminn og kristallinn Inga Modesta Samuel Nefhildur Árdís Hekla Pétursdóttir Súrt nammi Sesselja Lóa Þöll Halldórsdóttir Jón hinn mikli Jón Anton Guðmundsson Spegillinn Jóhanna Heiðrún Ágústsdóttir Saga úr sólkerfinu Sunna Margrét Sigurðardóttir Töfraboltinn Berglind Svana Helgadóttir Myndhöfundur: Benjamín Aron Árnason Sóley verður norn Mía Eldey Einarsdóttir Ofurálfarnir Hanna Júlía Lorenz TinnTinn og ferðin til Ægrantíu Ragnhildur Sara O’Brien Skrýtna jólagjöfin Tinna Karen Jóhannesdóttir Myndhöfundur: Elín Sóley Sande e Castro 4 7 13 27 29 34 37 46 50 57 60 64 67 72 79 85 91
EMMA, ÍSBJÖRNINN OG FJÓLUBLÁA SKÓFLAN VALDÍS EIR ÓSKARSDÓTTIR, 9 ÁRA Hæ! Ég heiti Emma og í dag ætla ég að segja ykkur sögu. Þetta gerðist allt fyrir fimm árum þegar ég var fjögurra ára gömul. Ég var svona þúsund sinnum búin að biðja mömmu mína og pabba um að við færum í útilegu og að lokum létu þau það eftir mér. Pabbi vildi leigja hjólhýsi en mamma vildi frekar að við svæfum í tjaldi til þess að við værum meira út í náttúrunni. Mömmu finnst útivist svo góð fyrir heilsuna og eitthvað svoleiðis. Þau rökræddu um þetta í svona korter og loks var tekin ákvörðun um að vera í tjaldi. Mamma fær alltaf sínu framgengt. „Við leggjum af stað á morgun,“ sagði pabbi frekar pirraður eftir að hafa tapað fyrir mömmu. Ég var búin að bíða spennt eftir því að fara í ferðalagið, alveg þangað til pabbi sagði að við þyrftum að keyra í sex klukkutíma! Þau ákváðu nefnilega að það væri góð hugmynd að fara á Hvalnes og tjalda í garðinum við sumarbústaðinn hjá Jóhannesi frænda mínum. Ég þoli ekki að vera svona lengi í bíl! Mér datt þess vegna í hug að spyrja mömmu hvort ég mætti vera í símanum hennar á leiðinni. „Nei, þú verður örugglega bílveik,“ sagði mamma. „Æi, í alvöru? Stundum vill maður bara hafa smá gaman,“ svaraði ég frekar pirruð. Ég spurði þá pabba hvort ég mætti vera í símanum hans. „Talaðu við mömmu þína ég er upptekinn að hlusta á ósvikið ROKK, ekkert barnabrokk,“ sagði pabbi. Þetta var nýjasti pabbabrandarann hans. 4 Smásaga ársins 6–9 ára 20 26
5 Á leiðinni í bílnum leiddist mér svo mikið að ég gargaði; Foreldrar mínir fengu nóg af bullinu í mér og létu það eftir mér að vera í símanum hennar mömmu. Ég fékk ekki að nota pabba síma því hann er eins og afi, alltaf að leggja kapal. Þegar við vorum loksins komin á Hvalnes þá vildu foreldrar mínir drífa sig inn í bústaðinn hjá Jóhannesi frænda mínum. Jóhannes er bróðir hennar mömmu og er ansi skrítinn gamall karl sem heldur upp á fiska, bæði til að veiða og borða. Ég nennti ekki strax inn í sumarbústaðinn og vildi frekar leika mér úti í sandkassanum með fjólubláu uppáhaldsskófluna mína. Stuttu seinna tók ég eftir því að það var eitthvað hjá mér í garðinum. Það var LOÐIÐ, HVÍTT og STÓRT! Þetta var bangsi, eða það hélt ég allavega. Mér þótti því góð hugmynd að labba til bangsa og gefa honum rosalega stórt knús. Þegar ég labbaði að bangsanum kallaði ég: „Bangsi!“ Þá allt í einu sneri bangsinn sér við. Mér dauðbrá! Ég stökk inn í tjaldið okkar eins hratt og ég gat! „HAEÐASKOLLUR, ANDAROFN MEÐ KYRRSTAEÐUM KJÖRUM!!“
ENDIR 6 Þegar ég var komin inn í tjaldið kíkti ég varlega út. Bangsi sem var í raun og veru ÍSBJÖRN starði á tjaldið okkar. Hann var með beittar tennur og slefaði út um allt. „AAAAAAHH!“ öskraði ég og hljóp af stað yfir í sumarbústaðinn. Ég hrundi inn um dyrnar, náföl í framan, í algjöru sjokki og gólaði af hræðslu. „Hvaða læti eru þetta í þér, krakki?“ spurði Jóhannes frændi á meðan mamma og pabbi komu hlaupandi til mín inn í forstofu til að athuga hvað væri að. Ég var svo hrædd að ég kom ekki upp einu einasta orði fyrr en mamma tók mig upp og knúsaði. „Í-í-ísbjörn,“ stamaði ég. „Það er ísbjörn úti.“ „Láttu ekki svona, elskan mín,“ sagði mamma. „Nú ertu orðin alltof þreytt.“ Síðan setti hún mig upp í gestarúmið í sumarbústaðnum og bauð mér góða nótt. „Neiii! Hvað með ísbjörninn?“ kjökraði ég. „Vertu ekki með þetta bull, Emma mín, þú ert greinilega alltof þreytt eftir ferðalagið,“ svaraði mamma. Þó að enginn hlustaði á mig var ég allavega fegin að fá að sofa í sumarbústaðnum en ekki í tjaldinu hjá ísbirninum. Næsta dag var foreldrum mínum heldur betur brugðið í brún. Þau sátu í sófanum og störðu agndofa á fréttirnar. Úr sjónvarpinu heyrðist: „Fimm manna hópur ferðamanna var að ganga um Hvalnes þegar þau sáu ísbjörn röltandi um með fjólubláa skóflu í kjaftinum.“ Þá sagði mamma: „AAAAAHH, ísbjörn! Drífum okkur heim til Reykjavíkur!!“ Í dag eru fimm ár síðan ég fór í útileguna og ég hef ekki ennþá fengið nýja skóflu.
NISTIÐ LOVÍSA HIND ÞORSTEINSDÓTTIR, 12 ÁRA „Ása! Ása! ÁSA! Vaknaðu!“ hrópar mamma og dregur Ásu úr bælinu. „Æi!“ baular hún mæðulega. „Mig var að dreyma svo skemmtilegan draum.“ „Já,já,“ ansar mamma. „En þú færð köttinn þinn í dag, ertu ekki spennt?“ „Jú, alveg rétt!“ svarar Ása og rýkur á fætur. Hún hafði steingleymt því að í dag fengi hún loksins gæludýr. Þegar mamma er farin fram klæðir Ása sig í gallabuxur og hettupeysu. Síðan gengur hún inn í eldhús. Á meðan hún borðar morgunmat rennir hún yfir alls kyns kattarnöfn í huganum. Hún lítur á úrið, klukkan er hálftíu á laugardagsmorgni. Ása horfir út um gluggann á borgarlandslagið. Grátt mistur liggur yfir háum blokkunum sem byrgja allt útsýnið yfir fjöllin. Hana hafði alltaf dreymt um að eiga heima úti í sveit, eiga dýr og ganga út í skóg á hverjum degi. Hún er algjört náttúrubarn. Mamma kallar hana stundum skógardísina sína. DING DONG! „Kötturinn þinn er kominn, Ása!“ kallar mamma. Ása hleypur fram í forstofu. Dyrnar opnast og inn gengur gamall maður með sítt grátt hár og skegg. Í annarri hendi heldur hann á trjágrein sem á örugglega að vera stafur og í hinni heldur hann á gömlu viðarbúri. Þrjár hugsanir þjóta um hug Ásu á þessari stundu. Kötturinn minn er örugglega í þessu búri. Skrítinn karl, svolítið álfalegur. Ætli kisan sé læða eða högni? 7 Smásaga ársins 10–12 ára 20 26
8 „Er kötturinn í þessu búri?“ spyr mamma. „Svo er víst,“ svarar karlinn. „Og ég heiti Hlynur Mosi Bjarkason.“ Hann lítur síðan beint á Ásu. Augnaráðið er fast en samt hlýtt. „Og þú ert þá Ása?“ „Uuu… ja, já?“ svarar hún eins og hún gæti ekki með nokkru móti munað nafnið sitt. Karlinn, já, eða Hlynur Mosi Bjarkarson, hlær og lítur svo á mömmu. „Búið þið einar hér?“ „Já, pabbi Ásu býr í Ástralíu,“ ansar hún með þjósti. Mamma verður alltaf dálítið önug þegar talað er um pabba. „Ég skil,“ segir hann. „Viljiði nokkuð líta á köttinn?“
9 „Já, takk,“ svarar Ása og finnur að henni líkar við þennan karl. Hún beygir sig niður að viðarbúrinu og sér biksvarta læðu með hvítan maga ganga taugaóstyrk út úr búrinu. Hún strýkur henni um bakið og veit strax hvað hún á að heita. Svo lítur hún á Hlyn og spyr: „Má hún heita Blika?“ „Auðvitað,“ svarar góðlyndi maðurinn. „Hún heitir ekkert ennþá.“ Ása opnar munninn til að segja að kisan, Blika, sé krúttubolla en þá réttir Hlynur fram höndina og lætur hana fá miða. „Hér er heimilisfangið mitt,“ segir hann. „Ef þú vilt spyrja mig um köttinn.“ Hann blikkar Ásu með sínum hlýlegu mosagrænum augum og á svipstundu er hann farinn. Ásu verður litið á dyramottuna og sér eitthvað grænt. Henni sýnist þetta vera nisti. Mjög óvenjulegt nisti. Þetta er lítill mosavaxinn grjóthnullungur sem hangir á undarlegri keðju. Ása tekur nistið upp og virðir það fyrir sér. Hún finnur undarlegan straum fara um sig þegar hún snertir það. Í keðjunni eru fléttaðar greninálar og lauf. Þetta hlýtur að vera eign Hlyns. Hann hlýtur að koma til baka og sækja það þegar hann uppgötvar að það er týnt. Ef ekki, þá fer hún bara með það til hans á morgun. „Sóleyjarstígur þrjú,“ les Ása á miðann sem Hlynur lét hana hafa daginn áður. Hún hjólar og hjólar um alla borgina, en finnur þetta hvergi. Þegar hún er komin að læknum sem aðskilur bæinn og skóginn kemur hún auga á subbulegt, lítið tréskilti sem á er áletrunin Sóleyjarstígur og vísar inn í skóg. Ása skilur hjólið eftir við lækinn. Síðan stiklar hún á steinum yfir hann og gengur inn í skóg. Fuglasöngur berst henni til eyrna og ilmurinn af votum laufblöðum og vori fyllir vit hennar. Hún stansar skyndilega við þessa ævintýralegu sjón. Það er eins og hún hafi rambað inn í litla leynilega íbúðargötu í miðjum skóginum. Þarna eru snotrir trjákofar í einni röð, með stráþökum og strompum. Það virðist greinilega einhver búa í þeim því upp um strompana liðast reykjarslæður. Númer 1, númer 2, númer 3! Ása stoppar og bankar á dyrnar. Hlynur Mosi Bjarkason kemur til dyra. „Góðan dag, Ása mín,“ segir hann. „Er eitthvað vesen með Bliku?“ „Sko … nei,“ svarar hún. „Hérna, ég held þú hafir gleymt þessu heima hjá mér í gær.“
10 Hún réttir fram nistið og sér að svipurinn á Hlyni breytist til muna. Hann tekur við nistinu með titrandi hendi og kemur ekki upp orði. Þegar hann fær málið aftur lítur hann beint á hana. „Þú!“ er það eina sem hann segir. „Ja … já?“ Ása er orðin dálítið smeyk. Hvílir bölvun á nistinu eða hvað? Mosagrænu augun horfa beint í hnetubrúnu augu hennar. „Þú varst valin,“ segir hann að lokum. „Valin?“ spyr Ása skjálfrödduð. Hvað er í gangi? Hlynur strýkur skeggið sitt. „Komdu inn,“ segir hann loks og bendir henni með handarhreyfingu að fylgja sér inn. Ása tekur andköf því hún hefur aldrei á ævinni séð jafn notalegt heimili. Laglega smíðuð leikföng og útskornar styttur standa á öllum hillum og sófinn er fullur af hekluðum púðum í stíl við gardínurnar. Um það bil átta loðnir kettir liggja ýmist í makindum eða leika sér á víð og dreif um húsið. Ása klappar köttunum á meðan Hlynur sýslar svolitla stund í eldhúsinu. Svo gengur hann inn í stofuna með tvo rjúkandi tebolla í hendi. „Fáðu þér jurtate,“ segir hann og nikkar í átt að bollanum. Hún sýpur á teinu og ylur streymir um allan kroppinn. „Hérna, þú sagðir að ég væri … valin?“ segir hún varfærnislega. Hlynur horfir djúpt í augu hennar. „Ég þarf að segja þér sögu,“ byrjar hann. „Ég er kominn af skógarfólkinu. Þið mannfólkið kallið okkur álfa eða eitthvað því um líkt. En við skógarfólkið erum í raun manneskjur sem þurftum að læra að búa með skóginum og náttúrunni af ýmsum ástæðum. Sumir höfðu brotið af sér og voru reknir úr samfélaginu. Aðrir höfðu ekki efni á þaki yfir höfuðið og ákváðu að setjast að úti í náttúrunni. Smám saman lærði okkar fólk að beisla mátt náttúruaflanna og lærði líka að galdra.“
11 Hlynur gerir hlé á máli sínu. Hann teygir höndina í átt að trjágreinarstafnum sínum sem liggur á gólfinu og lyftir honum upp án þess að snerta hann! Stafurinn sem svífur í lausu lofti, að því er virðist, snýst í nokkra hringi og endar svo í lófa hans. Ása missir hökuna í gólfið. Hlynur virðist ekki taka eftir því svo hann heldur áfram að tala: „Síðasti konungur skógarfólksins, hann Þröstur Huldulauf, bjó hérna í höll sinni dýpst inni í Logaskógi. Ég var sjálfur sendiboði hans áður en hann lést úr ólæknandi sjúkdómi. Kvöld nokkurt rétti hann mér þetta nisti og sagði: Ég vil ekki að afkomendur mínir erfi krúnuna. Ég vil finna þann sem er nógu verðugur til þess. Brenndu þetta nisti til kaldra kola. Aðeins sá sem finnur það á ný er réttmætur konungur eða drottning skógarfólksins. Svo gaf hann bara upp öndina. Ég fylgdi, að sjálfsögðu, öllum skipunum hans og það þýðir að þú sért drottning, Ása mín.“ Ása horfir forviða á Hlyn og hlær stuttum taugaveiklunarhlátri. „Ég? Drottning? Álfadrottning? Þú hlýtur að vera að grínast.“ Hlynur horfir á hana og virðist vera að hugsa sig um. „Komdu,“ segir hann svo og grípur í hönd hennar. „Hvað ertu að gera?“ spyr hún þegar Hlynur dregur hana að gömlu veggteppi sem hangir á einum vegg stofunnar. Þegar hann ýtir því frá, blasa við dyr. Á hurðinni eru þrír rammþykkir hengilásar og þar af leiðindi þarf þrjá lykla til að komast inn. Það tekur Hlyn nokkra stund að bjástra við lásana. Þegar hann opnar herbergið sér Ása að það er fullt af skápum og hillum, speglum og málverkum, borðum og skrifborðum. „Fjársjóðsherbergið,“ dæsir Hlynur. „Vó,“ stynur Ása. Hillurnar eru stappfullar af bókum. Hún les titla á borð við: Svartagaldur á miðöldum eftir Þispu Þangbrands, Úr grjóti í gull eftir Sesselju Silfurdranga, Frægustu galdragripir heims eftir Almar hinn undraverða og svo framvegis. Á borðunum liggur fullt af skrautmunum. Gylltir jafnt sem silfraðir bikarar, hálsmen, armbönd, kristalsvasar og full kista af demöntum.
Ása sýpur hveljur yfir öllum gersemunum. Hlynur tekur upp demantsskreytta kórónu og strýkur henni. Skyndilega birtist maður fyrir framan hana, fölur og fár, gamall og virðulegur. Hann er svo fölur að hann er næstum … gegnsær! Þetta er draugur! Hlynur stendur fyrir aftan hann og hneigir sig djúpt. „Ég er Þröstur Huldulauf, fyrrverandi konungur skógarfólksins. Nú gengur kórónan mín til þín,“ segir draugurinn rámur og beygir sig niður til að láta kórónuna á koll Ásu. Hún opnar munninn til að segja að hún sé bara tíu ára og geti engan veginn orðið einhver álfadrottning en vofa Þrastar grípur fram í og spyr: „Ása?“ „Ása?“ Röddin hans breytist örlítið. Útlínur hans dofna og hún sér allt í móðu. Ás … ás … ás … „Ása?“ Ása opnar augun og sér mömmu sína standa yfir sér. Og hún er stödd í herberginu sínu! „Mikið var að þú vaknaðir! Þú færð köttinn þinn í dag, ertu ekki spennt?“ Ó. Þetta var þá eftir allt saman bara draumur. Mjög furðulegur og mjög raunverulegur. Mamma fer niður í eldhús en Ása opnar fataskápinn og fer að klæða sig. Hún er komin í gallabuxur og svartan stuttermabol við. „Ég held ég fari í þessa í dag,“ hugsar hún upphátt og lítur á ljósgrænu hettupeysuna sem amma gaf henni í jólagjöf í fyrra. Hún teygir sig eftir henni og dregur hana út. En það liggur eitthvað undir henni. Nisti … prýtt greninálum og grjóti! Ása horfir stjörf á nistið úr draumnum sínum. Eða … var þetta kannski ekki draumur? ENDIR Eða hvað? 12
13 Formáli Hæ, ég heiti Emelía, ég er tíu ára og finnst rosalega gaman að ferðast. Ég á tvo bræður: einn lítinn og einn stóran. Sá stóri er sextán ára og byrjaður í menntaskóla og heitir Arnaldur en hinn er sjö ára og heitir Sigurður en er alltaf kallaður Siggi. Svo á ég mömmu og pabba. Mamma mín heitir Hanna og pabbi minn heitir Jóhannes en er kallaður Jói og síðast en ekki síst eru Snúður og Snælda, kettirnir okkar. Þeir eru svo sætir! 1. kafli Óvæ ntar fréttir plús klikkuð gleði Ég hjólaði heim úr skólanum, gekk frá hjólinu mínu og dinglaði bjöllunni en enginn kom. Ég vissi að það tók stundum svolítinn tíma að koma til dyra, því að húsið mitt er þrjár hæðir (með háaloftinu), en svo opnuðust dyrnar. Siggi stóð í dyrunum. „Halló, Emelía,“ sagði Siggi og brosti. „Halló,“ sagði ég á móti, gekk inn, hengdi töskuna á snagann, labbaði í átt að stofunni og ætlaði að fara að opna en dyrnar voru læstar. Ég leit inn um gluggann á hurðinni. Mamma og pabbi lágu með nefið ofan í símanum og mamma með tölvuna á hnjánum og þarna voru Snúður og Snælda í hnipri. Ég bankaði á dyrnar, mamma stóð upp og opnaði fyrir mér. Ferðin til Kólumbusareyju INGILEIF TEITSDÓTTIR, 10 ÁRA
„Hvað er í gangi?“ spurði ég. „Við erum að leita að einhverjum flugmiðum til lands þar sem eru bara indíánar.“ „Ha?“ sagði ég. Voru þau að hugsa sér að við myndum fara til einhvers indíánalands? Ég meina, mér finnst gaman að ferðast en tja, maður veit aldrei hvort indíánarnir verði sáttir. „Já,“ öskraði pabbi, stökk upp í sófa og byrjaði að flossa. „Hvað?“ sögðum við mamma í kór. „Ég var að finna flug fyrir okkur öll.“ „Ha?“ sagði ég. Arnaldur og Siggi voru komnir í dyrnar. „Hvað er í gangi?“ spurðu þeir og litu á mig og mömmu. Ef þið hélduð að hann Arnaldur stóri bróðir minn væri leiðinlegur og með stæla þá er það rangt. Arnaldur er hávaxinn með ljóst stutt hár og mjög góður við börn. Mamma var gjörsamlega í skýjunum en eftir nokkra stund hóf hún mál sitt: „Pabbi ykkar var að finna flug fyrir okkur öll til indíánalands og þið skuluð núna fara að pakka. Við förum á morgun, ókei?“ „Þetta er ókei,“ sögðum við og gengum upp stigann. En þegar strákarnir voru næstum komnir inn í herbergið sitt kallaði ég: „Hei, sjáið!“ Ég benti út um gluggann. Pabbi var kominn út í garð með Væb-sólgleraugu og hátalara, setti á Strumpa-Makarena og byrjaði að dansa þótt það væri rok og rigning. Við klesstum eyrað upp að rúðunni en þurftum þess ekki, því akkúrat þá öskraði pabbi: „ÞETTA ER LÍÍÍÍFIÐ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!“ Ái, þetta var svei mér vont fyrir eyrun. En hvað var þetta þarna? Var Garðhildur komin? Gamla konan sem á heima fyrir neðan okkur. Við krakkarnir reyndum að heyra hvað þau voru að segja en við þurftum þess ekkert, því hún og pabbi tala alltaf svo hátt. Pabbi hafði verið í kór. Garðhildur var kórstjórinn hans en pabbi hætti, sagðist ekki nenna lengur að vera í kór en ég veit hið sanna. Á ég að segja ykkur hvernig þetta var? Þannig var að ég var að gramsa uppi á háalofti og fann gamla dagbók, opnaði hana og þar stóð: Þessa bók á Jóhannes Kristinn Kristjánsson. 14
Ef þið hélduð að ég myndi skila henni aftur þá er það rangt, mér myndi aldrei detta það í hug! Ég fletti í gegnum bókina og las og las og las og þar stóð að hann vildi hætta í kórnum út af henni. Hún var svo ströng. Mamma og pabbi kalla hana stundum þá gömlu, eins og í morgunmatnum þegar hún Garðhildur fer út að vökva blómin þá segja þau gjarnan: „Þarna kemur sú gamla.“ Garðhildur öskraði á pabba: Ég leit niður, það var rétt, ég hafði ekki tekið eftir því að pabbi var að dansa í blómabeðinu hennar en þar voru engin blóm lengur. Allt var niður traðkað og pabbi allur út í drullu. Garðhildur var rauð af bræði en hvað var nú þetta? Mamma var komin, líka með Væb-sólgleraugu og farin að dansa. Þá öskraði Garðhildur: „Þið eruð klikkaðasta fólk sem ég hef hitt.“ Mamma og pabbi létu sem ekkert hefði gerst og héldu áfram að dansa en þá sagði Garðhildur soldið rosalegt! Hún sagði: „Ég hringi á lögregluna.“ „Ó nei!!!!!!!!“ öskruðum við krakkarnir. Við drifum okkur í skó og úlpu, hlupum út og náðum í þau. Við fórum með þau inn í stofu og vöfðum þau í teppi. „Mamma og pabbi,“ sagði Siggi. „Já,“ svöruðu þau. „Ég veit þið eruð glöð að hafa fundið flugmiða en þið ættuð að róa ykkur.“ „Já, það er kannski best,“ sögðu þau. 15 „Viltu gjöra svo vel að fara úr blómabeðinu mínu, raefillinn þinn!“
2. kafli „En annars, hvar fannstu þessa flugmiða? Ég hélt við værum búin að leita alls staðar!“ sagði mamma. Pabbi náði í símann sinn og sýndi okkur, þar stóð: Flug með stórri þyrlu hvert sem þú vilt! Aðeins á morgun! Gríptu tækifærið og farðu í frí! „Jóhannes Kristinn, ég trúi þessu ekki,“ sagði mamma og gapti af undrun. Þá sagði Siggi: „En þetta er þyrla!“ „Já, og hvað með það,“ sagði ég við hann. „Tja …“ sagði hann. „Hvað?“ sagði ég. „Æ, ekkert,“ sagði hann þá. „Jæja, krakkar,“ sagði pabbi síðan. „Nú skuluð þið pakka.“ Við fórum upp í herbergi og pökkuðum. Nokkru síðar vorum við öll búin að pakka. Þá sagði mamma: „Eigum við að hafa kósíkvöld í kvöld?“ „Já,“ sögðum við öll. „Heyrðu, Jói,“ sagði mamma síðan. „Má ég sjá aðeins auglýsinguna aftur, þú veist með þyrlunni?“ „Öööööööö, já já,“ sagði pabbi og rétti mömmu símann sinn. Mamma skoðaði og skoðaði en allt í einu saup hún hveljur. „Hvað?“ sögðum við öll. Mamma sýndi okkur símann þar stóð: ÞAÐ MÁ ALLS EKKI VERA MEÐ GÆLUDÝR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Mamma fór að snökta. Hún getur aldrei hugsað sér að þær komi ekki með. Ekki er allt sem sýnist þegar betur er að gáð 16
„Þýðir það að við getum ekki tekið Snúð og Snældu með?“ spurði ég. „Svo virðist vera,“ sagði Arnaldur. Pabbi klappaði mömmu létt á öxlina. „Hvað eigum við að gera?“ sagði mamma. „Ég er ef til vill með lausn á því,“ sagði ég, með laumuglott á andlitinu. Þau litu öll á mig. Allt í lagi, hér kemur það: 1. SETJA SNÚÐ OG SNÆLDU Í KISUBÚRIN. 2. FINNA GJAFAPOKA. PS: STÓRAN. 3. SETJA SNÚÐ OG SNÆLDU Í BÚRUNUM OFAN Í GJAFAPOKANN. 4. EINHVER HELDUR Á SNÚÐI OG SNÆLDU Í FANGINU ALLAN TÍMANN Í GJAFAPOKUNUM. 5. SÍÐAN, ÞEGAR VIÐ ERUM KOMIN Á INDÍÁNAEYJUNA, SLEPPUM VIÐ ÞEIM LAUSUM. 6. ÞAU KYNNAST UMHVERFINU OG LÆRA AÐ RATA UM. BÚIÐ OG BLESS. ALLIR SÁTTIR. „Þetta getur ekki klikkað,“ sagði ég síðan. „Ertu viss?“ spurði Arnaldur. „Tja, ert þú með betri hugmynd?“ hreytti ég í hann. „Nei,“ sagði hann. „Jæja, við fylgjum þá þínu plani,“ sagði pabbi. „En nú skulum við halda áfram með bíómyndina.“ „Já, takk,“ sagði Siggi og setti myndina af stað. Eftir myndina fórum við að sofa og mig dreymdi skrítinn draum. Mig dreymdi að ég væri út í geimi og ég væri þræll hjá geimverum sem hétu Píralar. Það sem ég þurfti að gera var að tína epli af 100 eplatrjám en þá hóf Píralinn mál sitt (en eitthvað kom þessi rödd á óvart því hún var ljúf og góð) og sagði: „Emelía, Emelía, vaknaðu.“ Ég hrökk upp og mamma stóð yfir mér. „Ertu ekki að koma, við erum að fara?“ 17
„Hvert?“ „Í þyrluna, manstu ekki?“ Ég stökk upp úr rúminu, mamma fór út úr herberginu, ég klæddi mig í föt, náði í töskuna og hljóp niður. Þar voru allir nema Arnaldur. „Hvar er Arnaldur?“ spurði ég. „Enn þá sofandi,“ sagði Siggi. Ég leit á klukkuna. Hún var 5:28. „Hvenær eigum við að mæta?“ spurði ég. „5:40,“ sagði pabbi. „Og Arnaldur er ekki enn vaknaður?“ „Nei,“ sagði Siggi fúll. „Ég vaknaði klukkan hálffjögur.“ „Ha?“ sagði ég. „En Arnaldur verður að vakna strax ef við ætlum að ná þessu.“ Ég hljóp upp stigann og inn í herbergi Arnalds, reif upp hurðina og leit inn. Arnaldur var steinsofandi og vitiði hvað ég gerði? HOPPAÐI OFAN Á HANN! Honum brá rosalega og ég öskraði á hann: „VAKNAÐU, VIÐ ÞURFUM AÐ FARA NÚNA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!“ Ég sló hann í kinnarnar þannig að þegar hann reyndi að tala heyrðist bara: „BÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖ.“ „Ekkert böbö núna, drífðu þig!“ Ég hoppaði af honum og hljóp fram. Einni mínútu seinna var Arnaldur kominn. Við fjölskyldan hlupum út í bíl, keyrðum til þyrlunnar, drifum okkur út úr bílnum og hlupum að þyrlunni. Hún var stór og rauð. Pabbi var með pokann með Snúði og Snældu. Maður í svörtum fötum gekk til okkar. Það var spjald á jakkafötunum hans og á því stóð: GRÍMUR MARKÚS JÓNSSON. Svo var mynd af honum. „Sæl og blessuð,“ sagði hann og brosti. Þrátt fyrir brosið fannst mér eitthvað gruggugt við hann. Ég leit aftur á þyrluna, þar voru 18
19 sirka tuttugu manns saman komin. „Leyfið mér að vísa ykkur til sætis,“ sagði maðurinn í svörtu fötunum. „Já takk,“ sagði pabbi. Maðurinn vísaði okkur inn í þyrluna, þar voru tvö og tvö sæti saman, nema aftast þar voru þrjú sæti. Mamma, pabbi og Siggi fóru þangað, ég og Arnaldur settumst næstaftast. 3. kafli Allt á ferð og flugi í þyrlunni „Góðan daginn, gott fólk og kæru farþegar, það á eftir að verða smá rigning og rok, við munum bjóða upp á samlokur og pasta.“ Öööööööööööö, ég þoli ekki þegar flugmennirnir blaðra svona. Í mínum huga segja þeir bara: „Blablablablablablablablabla!!!!!!!!!!!!!!!!!“ Og áfram heldur þetta blaður: „Svo munum við bjóða upp á franska súkkulaðiköku.“ „HA!!!!!!!!!“ öskraði ég. Frönsk súkkulaðikaka er mitt uppáhald enda er ég óð í súkkulaði! Ég er súkkulaðidrottning! Einu sinni í 1. bekk sagði ein stelpa að henni þætti karamella betri en súkkulaði og ég trylltist af bræði og öskraði á hana: „HVAÐ ER AÐ ÞÉR!?!“ Hún varð voða hrædd (PS: fór að gráta.) En ég varð að fá þessa súkkulaðiköku! Ég greip í peysuna hans Arnalds og öskraði á hann: „Ég vil fá þessa súkkulaðiköku strax!“ Þá sagði hann bara við mig: „Því miður, það verður að panta sérstaklega og mamma og pabbi pöntuðu bara pasta.“ „HA! Hvernig veist þú það?“ hreytti ég í hann.
„Flugstjórinn sagði það, varstu ekki að hlusta?“ „Ég hlusta aldrei á blaðrið í þeim,“ sagði ég móðguð. Hvernig í ósköpunum vissi hann ekki að ég hlusta aldrei á þá? Ég heyrði þetta með súkkulaðikökuna alveg óvart. Svo fór þyrlan upp í loft og ég greip í hnakkadrambið á honum. „Ég verð að fá þessa köku núna strax,“ sagði ég. „Eins og ég sagði áðan, er það ekki hægt,“ sagði Arnaldur dáldið pirraður. Nokkru síðar var talað aftur í hátalarann og þá hlustaði ég. Þar heyrðist: „Góðir gestir, nú munum við bjóða upp á frönsku súkkulaðikökuna en athugið að aðeins þeir sem hafa pantað hana sérstaklega mega fá.“ Óóó, mig langaði svo í þessa frönsku súkkulaðiköku. Ég leit til vinstri. Arnaldur var að lesa bók og með eyrnatappa í eyrunum. Ég lét mig síga niður úr stólnum og skreið fram hjá fótum hans og fram ganginn. Þessi þyrla var svei mér stór, það var matsalur. Ég skreið áfram inn í matsalinn og inn í eldhúsið. Þar voru kokkar á fleygiferð með mat og drykki en þarna var einn kokkur að gera köku. Allt í einu kallaði hann: „Dað vanter florsikkur!“ Þessi kokkur var greinilega frá Frakklandi, hann talaði svo skringilega. Hann hljóp fram. Ég stóð upp og leit á kökuna. Hún var glæsileg. Ég gat ekki stillt mig. Ég potaði í hana með vísifingri og sleikti puttann. Þetta var það besta sem ég hafði smakkað á allri minni ævi. Ég stakk hendinni ofan í kökuna og tróð upp í mig. Þetta var himneskt! En hvað var nú þetta? Ég heyrði fótatak nálgast óðum. Ég greip diskinn með kökunni, hljóp fram hjá kokkinum og í sætið mitt þar sem ég hélt áfram að borða. Þá heyrði ég pabba öskra: „Ó NEI!!!!“ „Hvað?“ spurði mamma. Ég leit aftur fyrir mig. Snúður og Snælda höfðu sloppið úr búrunum og voru hoppandi um allt en þá tók þyrlan kipp og snerist í hringi. Þá heyrðist í kokkinum sem var að búa til kökuna: „HVAÐ HEVUR SKEÐ HER???“ 20
Á sama andartaki datt hausinn á mér ofan í kökuna. Namm, hugsaði ég. Ég lyfti hausnum upp úr kökunni og leit í kringum mig. Arnaldur var enn að lesa þessa bók en … nei nei nei nei nei nei nei nei nei nei nei, þetta gat ekki verið! Franski kokkurinn starði á mig með stingandi augnaráði og greip um handlegginn á mér. En akkúrat þá stökk Snælda ofan á hausinn á honum og byrjaði að klóra og klóra á honum andlitið og hvæsti á hann. Kokkurinn kveinaði af sársauka og hljóp æpandi um alla þyrluna og þá loksins leit Arnaldur upp úr bókinni sinni og sagði: „Af hverju ertu með súkkulaði út á kinn? Stalstu súkkulaðikökunni?“ Hann leit á krömdu súkkulaðikökuna á disknum sem ég hélt á. „Ööö, já,“ svaraði ég vandræðalega „Og sluppu Snúður og Snælda úr búrunum?“ „Ööö, já,“ svaraði ég aftur. „En hvernig?“ spurði Arnaldur. Síðan litum við á mömmu og pabba. Mamma leit á pabba og þá sagði pabbi loks: „Ég gleymdi kannski að loka búrunum.“ „Allt í lagi, pabbi, en við ættum að reyna að ná Snúði og Snældu.“ „Já,“ samsinntum við öll og hlupum af stað, en þá var aftur sagt í hátalarann: „GÓÐIR GESTIR, VIÐ ERUM AÐ LEITA AÐ FIMM MANNA FJÖLSKYLDU OG TVEIMUR KÖTTUM. ÞAU HAFA BROTIÐ REGLURNAR OG VIÐ ÞURFUM AÐ HENDA ÞEIM ÚT!!!!!!!!!!!!!!“ Ó nei, hugsaði ég. Allt í einu voru tíu öryggisverðir búnir að umkringja okkur öll. Þeir festu á okkur fallhlífar, settu kisurnar í körfu og fallhlíf á körfuna, opnuðu þyrluna og fleygðu okkur út. Þarna svifum niður við í fallhlífunum, en hvað var þetta? Ég sá eyju og kallaði til fjölskyldunnar minnar: „Hei, sjáið, eyja!“ Ég benti niður. Við svifum til eyjunnar hraðar og hraðar. Og svo splass splass splass splass splass splass! Við lentum öll í sjónum og blotnuðum nema Snúður og Snælda því þau voru í körfu (sem var heppilegt fyrir þau því kisur vilja ekki blotna). Pabbi greip um körfuna og við fjölskyldan syntum til lands. 21
4. kafli Kólumbusareyja Við kláruðum að synda til eyjunnar og vorum fegin enda búin að synda nóg. Þar var skilti sem stóð á: Kólumbusareyja. Við vorum öll í blautum fötum og símarnir voru ónýtir. „Hvað eigum við að gera?“ spurði Siggi. „Erum við föst hér?“ spurði ég. „Ég held það,“ sagði mamma. „Það held ég ekki,“ sagði pabbi. „Nú?“ sagði Arnaldur. Þá sagði pabbi: „Við gætum smíðað bát, ég hef séð svoleiðis í bíómyndunum.“ „Jói, erum við í drau…? Haha, nei, þetta er raunveruleikinn!“ sagði mamma. Þá sagði Siggi: „Ég er svangur.“ „Já, við líka,“ sagði pabbi. „Ekki ég,“ sagði ég. Þau litu öll á mig. Súkkulaðið hafði skolast af þegar ég datt í sjóinn. Arnaldur horfði á mig eins og ég ætti að segja þeim sannleikann. „Gott og vel. Sko, ég stal frönsku súkkulaðikökunni og þess vegna var kokkurinn að öskra,“ viðurkenndi ég. „En ef þið eruð svöng getið þið fengið ykkur að borða,“ sagði ég. „Já, takk,“ sagði Siggi. Við löbbuðum inn í skóginn og fundum mangó og vínber og sofnuðum uppi í tré. Daginn eftir heyrði ég marga menn tala saman. Þeir töluðu skrítið tungumál og sögðu: „Jojojo nhvkfma lololoo sríkö umnhjgklf.“ Ég hélt mig væri bara að dreyma en síðan vaknaði ég og fyrir neðan mig voru dökkbrúnir menn með sítt þykkt svart hár og í skrítnum fötum og með fjaðrir á höfðinu. Ég vakti mömmu, pabba, Sigga og Arnald á en Snúður og Snælda sváfu ennþá í körfunni 22
23
sinni. Fjölskyldan mín þagði bara og horfði og hlustaði á það sem indíánarnir sögðu, en allt í einu öskraði einn indíáninn upp yfir sig: „KRÚTA KRÚTA FÓS“ og benti á okkur. Ó nei, hugsaði ég. Allir indíánarnir klifruðu upp í tréð og bundu mig og fjölskyldu mína en Snúður og Snælda hurfu út í buskann. Við löbbuðum lengi lengi, þar til við komum að litlu þorpi þar sem við fórum inn í stórt hús. Þar inni var indíáni í bláum silkislopp og við hlið hans var stórt ljón. Pabbi öskraði: „AAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHH HHHHH!!!!!!!!“ Indíánunum brá alveg rosalega mikið og bundu fyrir munninn á honum. Þá sagði einn indíáninn: „Milo ray ringo.“ Og svo hneigði hann sig. „Ssíssú búrí,“ sagði kóngurinn. Þá sagði hinn indíáninn: „Os.“ Þá gengu þeir með okkur út og að búri einu þar sem þeir fleygðu okkur inn, lokuðu og læstu. Mamma fór að gráta. Siggi sagði: „Ég er hræddur.“ „Ég veit,“ sagði pabbi. „Hvað erum við búin að koma okkur í?“ „Tja, þið vilduð fara á indíánaeyju og sú ósk rættist,“ sagði ég spekingslega. Þau gáfu mér öll nístandi augnaráð nema Arnaldur sem sagði: „En það versta er að Snúður og Snælda eru týnd núna.“ „Já,“ snökti mamma. „En indíánarnir fundu þau ekki, sem er gott,“ sagði ég. Þau litu öll aftur á mig með þessu nístandi augnaráði. Þá sagði Siggi: „Við getum verið sammála um að þetta er mömmu, pabba og Emelíu að kenna.“ „Já, en ekki mér,“ mótmælti ég. „Nú?“ sagði Siggi. „Varst það ekki þú sem stalst súkkulaðikökunni?“ 24
„Ö, jú,“ sagði ég. „En það var ekki ástæðan fyrir því að okkur var hent út, heldur það að við vorum með kisur.“ Þá sagði Siggi: „En þú komst með þetta plan sem þú sagðir að gæti ekki klikkað.“ „Já, en þið vilduð það!“ sagði ég. „Svona svona, þetta er okkur öllum að kenna,“ sagði pabbi. „En nú ættum við að fara að sofa.“ „Mig langar heim,“ sagði Siggi. Síðan eftir nokkra stund sagði pabbi: „Okkur langar öll heim, fariði nú að sofa.“ „Allt í lagi,“ sögðum við í kór. Daginn eftir vöknuðum við, við óp og köll. Indíánarnir flúðu í allar áttir. Hvað er eiginlega í gangi? hugsaði ég. 5. kafli Óvæ nt uppákoma Búrlykillinn datt úr vasa indíánans sem passaði hann og inn í búrið sem við vorum í. Við opnuðum og löbbuðum út til að sjá það sem indíánarnir voru að flýja undan. Kannski var það hræðilegt ljón eða úlfur? Við gengum áfram. Ég var svo spennt! Þetta voru Snúður og Snælda. „HA!?!“ sögðum við öll. Voru þessir indíánar sem hafa ljón sem gæludýr hræddir við tvær litlar kisur? Þetta var einum of skrítið til að vera satt. Pabbi og mamma settu Snúð og Snældu í búrin sín og þar kúrðu þau. Allir indíánarnir komu til baka og virtust mjög þakklátir. Meira að segja kóngurinn og indíánarnir urðu eiginlega vinir okkar og þeir smíðuðu handa okkur fleka og árar. Daginn eftir lögðum við af stað heim. Okkur langaði ekki að fara heim en skyldan kallaði. Þegar við vorum alveg að fara gaf kóngurinn okkur stóran pakka, en það var ekki pappír utan um heldur teppi. Við þökkuðum fyrir okkur og fórum að sjónum. Á ströndinni beið okkar bátur. Þegar við vorum búin að sigla út á haf sagði mamma: „Ætliði ekki að opna?“ 25
26 „Jú,“ sögðum við og tókum teppið af. Þar var fagurrauður páfagaukur í búri. „Vá,“ sögðum við öll. „Eigum við að gefa henni nafn?“ spurði ég. „Hvað með Pollýanna?“ sagði mamma. „Já,“ samsinntum við. Þá sagði pabbi: „En við verðum að passa vel upp á hana út af Snúði og Snældu.“ „Já, það skulum við gera,“ sagði mamma. Ég horfði út á sjóinn og hugsaði að ég myndi aldrei gleyma þessu ævintýri. Þegar ég fór til Kólumbusareyju með fjölskyldunni minni. ENDIR
27 Hinn mikli íkorni Einu sinni var hneta. Þetta var engin venjuleg hneta, þetta var galdrahneta. Þessi hneta var gulllituð og átti heima í galdratré. Einn daginn fann Íkarus íkorni galdrahnetuna og át hana upp til agna. Þá breyttist hann í galdraíkorna. Hann hljóp eins og vindurinn og flaug eins og elding. Hann synti ofan í gosbrunna og hann gat synt alveg stórkostlega. Hann gat allt eftir að hann borðaði galdrahnetuna og hann breytti nafninu sínu í Hinn mikli íkorni. En í staðinn fyrir að nota galdrakraftinn til þess að vera góður breyttist hann í montinn leiðindapúka. Hann varð leiðinlegur ofuríkorni sem stríddi öllum dýrum sem hann hitti. Einn daginn rakst íkorninn á Hákon hákarl. Hann stríddi Hákoni og var hrikalegur dóni. En það hefði hann ekki átt að gera. Hákon varð öskureiður og reyndi að borða Hinn mikla íkorna sem hljóp í burtu og frussaði á Hákon hákarl. Hákon hákarl ærðist og leitaði að öllum hinum dýrunum sem íkorninn hafði verið vondur við. Það voru mörg dýr. Til dæmis Gaggi gæsasteggur, Solla svín, Bía býfluga, Birta birna, Lúlli lamadýr og Úlfína úlfynja. REBEKKA ÁSTA HRÓLFSDÓTTIR, 8 ÁRA MYNDHÖFUNDUR: RAKEL EVA HRÓLFSDÓTTIR, 12 ÁRA
28 Dýrin ákváðu að kenna íkornanum lexíu til að hann hætti að vera svona vondur og leiðinlegur við alla. Þau þóttust vera drulluskrímsli. Þau veltu sér upp úr drullu og svo stóð Birta björn ofan á Hákoni hákarli, Lúlli lamadýr stóð ofan á Birtu birnu, Solla svín stóð ofan á Lúlla lamadýri, Gaggi gæsasteggur stóð ofan á Sollu svíni, Úlfína úlfynja stóð ofan á Gagga gæs og efst var Bía býfluga. Nú litu þau út eins og risastórt drulluskrímsli. Þau fundu íkornann, hann var að leita að nýjum dýrum til að stríða. Þau læddust upp að honum og Úlfína úlfynja urraði lágt. Hinn mikli íkorni sneri sér við og sá drulluskrímslið. Hann varð svo hræddur að hann fór að gráta og bað skrímslið um að meiða sig ekki. Allt í einu breyttist skrímslið. Bía býfluga flaug af Úlfínu úlfynju, Úlfína úlfynja hoppaði af Gagga gæsastegg, Gaggi gæsasteggur hoppaði af Sollu svíni, Solla svín stökk af Lúlla lamadýri og Lúlli lamadýr hoppaði af Birtu birnu og Birta birna hoppaði af Hákoni hákarli. Þá sá íkorninn að þetta var ekki drulluskrímsli heldur dýrin sem hann hafði strítt. Hann fékk samviskubit og lofaði að stríða þeim aldrei aftur. Dýrin fyrirgáfu honum og íkorninn varð rosalega glaður. Eftir þetta varð íkorninn aftur hann sjálfur. Hann varð hjálpfús, hætti að vera leiðindapúki og breytti nafninu sínu aftur í Íkarus. Dýrin voru mjög ánægð með breytinguna og allir urðu vinir. ENDIR
29 Lísa og magnaða veran Lísa var nýbúin að eiga níu ára afmæli. Það var komið kvöld og hún var að lita mynd heima hjá sér. Þegar hún átti að fara að sofa þá fann hún allt í einu jarðskjálfta og heyrði í einhverju fyrir utan gluggann hjá sér. Hún vissi að hún mátti ekki fara ein út, en var svo forvitin að vita hvað þetta væri, þannig að hún stalst til að kíkja. Í garðinum hennar hafði lent risastór hnöttur, sem var loftsteinn. Hún hljóp út að skoða hvað þetta væri, en fór mjög varlega því hún hafði heyrt að allt sem dettur niður af himnum getur verið heitt, þannig að hún ákvað að fara aftur inn og reyna að sofna. ÍSABEL TALÍA CAMBRAY ALEXDÓTTIR, 9 ÁRA
30 Næsta dag ákvað hún að fara út að skoða þetta betur og gengur þá að loftsteininum. Hún sá engan reyk berast frá honum, svo að hann var líklega ekki lengur heitur. Lísa lyfti hendinni og snerti steininn varlega. Við það komu margar sprungur og það heyrðust hávær brothljóð eins og þegar maður missir bolla í gólfið. Lísa kippti hendinni að sér og stóð síðan kyrr eins og stytta. Út úr steininum kom lítil vera, sem var á stærð við skólatöskuna hennar Lísu. Þessi litla magnaða vera var græn á litinn, með tvo litla fætur, þrjár hendur og höfuð með þrjá fálmara sem voru ofan á því og hreyfðust annað slagið. Þetta var geimvera og hún var grátandi. „Er ekki allt í lagi?“ spurði Lísa geimveruna. „Blíb blúb,“ svaraði veran. „Er ekki allt í lagi?“ endurtók Lísa. En geimveran svaraði aftur: „Blíb blúb.“ „Ég skil ekki þetta tungumál,“ svaraði Lísa. Geimveran tók þá skyndilega litla spýttu sem lá í grasinu og fór að teikna í sandkassa sem var rétt hjá þeim.
31 Geimveran teiknaði mynd af sér inni á einhvers konar heimili, sýndist Lísu. „Ó, nú skil ég, þú vilt komast heim,“ sagði Lísa. Geimveran veifaði fálmurunum fram og til baka. Nú datt Lísu í hug að reyna að koma geimverunni heim til sín með því að skjóta henni upp í loftið með stóru teygjubyssunni sem afi tálgaði handa henni. En geimveran hreyfðist ekki, hún var of stór fyrir teygjubyssuna. Þá reyndi Lísa að byggja stóran stiga úr legókubbum, en því miður gekk það ekki heldur þar sem stiginn brotnaði um leið og geimveran ætlaði að klifra upp kubbana. Hún vissi ekki hvernig hún gæti komið geimverunni heim og hugsaði að kannski væri best að fara að sofa, hún hafði oft fengið góðar hugmyndir í draumi áður. Lísa fór með litlu geimveruna inn til sín, lagði hana í rúmið og fór að sofa með hana við hliðina á sér undir sænginni. Mamma kom inn í herbergið og bauð góða nótt. „Blíb blúb,“ heyrðist þá undan sænginni. „Hvað varstu að segja, Lísa mín?“ spurði mamma. „Ehhh umm, bara góða nótt, mamma mín,“ svaraði Lísa með munninn til hálfs undir sænginni. Nú skildi Lísa að geimveran var að segja góða nótt. Hún sá hálsfesti á geimverunni sem á stóð SÆROS.
32 „Heitir þú Særos?“ spurði Lísa. Geimveran veifaði fálmurunum hratt fram og til baka. Snemma næsta morgun fóru Lísa og Særos út í garð, þá heyrðu þau allt í einu mikið suð og hávaða. Þau litu upp og sáu geimskip birtast. Út úr því komu nokkrar geimverur svipaðar í útliti og Særos. „Blíb blúb,“ sögðu geimverurnar eins og Særos. Ein geimveran var með tæki um hálsinn sem hún talaði í: „Blíb blúb,“ sagði hún og það komu íslensk orð út úr tækinu svo Lísa gat loksins skilið það sem geimverurnar voru að segja. Þessar verur voru komnar á jörðina til að ná í Særos og fara með hann heim. Særos spurði pabba sinn að einhverju sem Lísa skildi ekki. Pabbi Særos var stór appelsínugul vera, sem sagði að Særos vildi bjóða Lísu í heimsókn á þeirra plánetu sem héti Surenus og væri í öðru
33 sólkerfi. Lísa hljóp inn til mömmu sinnar og spurði hvort hún mætti fara með þeim til plánetunnar Surenus. Mamma hennar hélt að Lísa væri eitthvað að grínast, benti á Særos og sagði hlæjandi: „Þú veist, elskan mín, að það eru ekki til geimverur, en allt í lagi, bara ekki gleyma að taka bangsann þinn með.“ Lísa lofaði að taka bangsann sinn með og fór með geimverunum. Þau flugu frá jörðinni og fóru framhjá mörgum plánetum eins og Júpíter, Mars og Venus. Lísa spurði hvort það væru þúsundir sem ættu heima á Surenus, en Særos svaraði að þar væru milljónir. Þau fóru að synda í geimverusundlaug sem var allt öðruvísi en Lísa þekkti á jörðinni. Sundlaugin á Surenus var í gati ofan í jörðinni, hún var græn, köld og slímug. Það var smá eins og að vera í köldu slímugu baði sem Lísu fannst mjög skrítið. En svo var kominn tími til að fara heim í geimflauginni. „Hvernig var úti í geimnum, Lísa mín?“ spurði mamma brosandi þegar hún sá Lísu koma inn í eldhúsið. „Gaman,“ svaraði Lísa og flissaði. Lísa heimsótti Særos oft eftir þetta í lítilli geimflaug sem geimverurnar gáfu henni. Geimflaugin var rauð með kringlóttum gluggum eins og á kafbát. Mömmu grunaði aldrei að Lísa væri í alvöru að fara út í geim, hún hélt að Lísa væri að fara út að leika með „bangsann“ sinn Særos. Mamma sagði oft við Lísu: „Þú verður örugglega rithöfundur með allar þessar sögur í höfðinu.“ En Lísa brosti bara og fór í næsta ævintýri í geimflauginni sinni. ENDIR
34 Hryssan og folaldið Það var einu sinni hryssa sem hét Efling. Efling var fylfull með sitt fyrsta folald og hún elskaði að hlaupa um túnið. Hún var svartskjótt á litinn með mjög mjúkan feld, fallegt fax og tagl. Inga var tíu ára stelpa sem elskaði hesta, hún var með ljóst, sítt hár og var hraust og dugleg. Hún átti Eflingu og hún elskaði hana mjög mikið. Þessi saga gerist í Brekkukoti sem er sveitabær á Íslandi og Inga á heima þar. Hún átti vinkonu sem hét Dísa. Ingu dreymdi um að eignast folald sem væri bleikálótt. Einn daginn fór Inga að gera morgunverkin, að kemba hestunum, moka skít undan þeim og gefa hestum hey. Þá sá hún að Efling var komin að því að kasta. Hún Inga hoppaði um af gleði, hún var svo spennt. Vonandi verður folaldið bleikálótt, hugsaði Inga. Efling lagðist niður og folaldið kom mjög fljótt út. Folaldið var ótrúlega stórt miðað við önnur folöld sem Inga hafði séð. Folaldið var bleikálótt hryssa. Það var greinilega mjög duglegt og náði fljótt tökum á því að standa í fæturna og var farið að hlaupa fljótlega eftir að það fæddist. Folaldið var með langa fætur og reistan háls, það komst fljótt upp á lag með að sjúga spenana. Næsta morgun hljóp Inga út, full af spenningi að hitta Eflingu og nýja folaldið en þá sá hún ekki folaldið. Inga var mjög áhyggjufull og fór að hágráta og hringdi í Dísu. Þegar Dísa kom fóru þær saman að leita að folaldinu. Þær gengu langt og lengi en sáu hvorki tangur né tetur af folaldinu. Þá datt Ingu í hug að biðja hundinn sinn um að hjálpa þeim við leitina. Hún kallaði hátt og snjallt á hundinn sinn, hana Deplu. Depla hljóp mjög hratt og var fljót að koma til Ingu. Depla þefaði í allar áttir og leiddi Ingu á eftir sér. Þær leituðu um allar jarðir og HEIÐNÝ JÓNASDÓTTIR, 8 ÁRA
35 brátt heyrðu þær þrusk í runna. Runninn var stór og þykkur og var mjög skammt frá. Þær hlupu allar af stað til að þess að gá hvort þetta væri folaldið. Þær sáu eitthvað dökkt í runnanum og voru ekki vissar um hvað þetta gæti verið, en þegar þær komu að runnanum stökk kind fram. Kindin hafði þykka ull og var mórauð með stór horn. Við þetta hrukku Inga og Dísa í kút en Depla varð mjög spennt og hljóp á eftir henni. Dísa og Inga hlupu af stað á eftir Deplu en náðu henni ekki og reyndu að kalla á hana til baka þegar þær sáu eitthvað hreyfast nálægt girðingunni skammt frá. „Hvað er þarna?“ spurði Dísa „Ég veit það ekki, en hlaupum og athugum hvað það er,“ svaraði Inga. „En hvað ef þetta er refur?“ sagði Dísa. „Þetta er ekkert refur,“ sagði Inga.
36 Þegar þær komu að girðingunni sáu þær að þetta var folaldið en það var fast í girðingunni. Gaddavír hafði flækst utan um einn fótinn. Folaldið leit upp þegar Depla kom geltandi en folaldið hreyfði sig ekki út af gaddavírnum, það var greinilega mjög þreytt. Inga grét af gleði við að finna folaldið en var líka hrædd um að það væri illa slasað. Hún reyndi að leysa það úr girðingunni. Ingu fannst erfitt að losa gaddavírinn af því að hún vildi ekki að folaldið myndi meiðast meira en henni tókst það að lokum. Folaldið var með lítið sár á hægri afturfætinum en var annars í lagi því það haltraði ekki. Inga ákvað á þessari stundu að folaldið fengi nafnið Happadís af því það var heppni að Inga fann hana lifandi og ómeidda. Þær gengu svo allar fjórar heim saman og tengdust sterkum böndum eftir að þær lentu saman í þessu mikla ævintýri. Þegar Efling sá Happadísi og Ingu hljóp hún á móti þeim hneggjandi og þakkaði Ingu vel fyrir með því að leggja snoppuna á öxl hennar. ENDIR
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=