41 fengið nóg súrefni hugsaði hann með sér: Ég bara verð að komast þangað. Þetta er eitthvað mikilvægt. Svo flýtti hann sér eins og hann gat í átt til lands, á ofsahraða eins og spíttbátur. Skreið svo upp á land og horfði fullur einbeitingar í átt að húsi Október. Hann fór rakleiðis áfram eins hratt og 800 ára gömul rækja í slow motion. „Bévítans bývatna leirtaugsfíflar,“ tautaði hann með sjálfum sér, pirraður. Þegar hann var loksins kominn bankaði hann á viðarhurðina lafmóður. Október svaraði með Þrumu við hlið sér. „Hæ,“ sagði Lárus. „Hæ,“ svöruðu Október og Þruma. Lárus sagði þeim frá hvíta bjarmanum og að hann hefði reynt að kafa niður að honum en ekki getað það og spurði svo Október hvort hún gæti ekki teleportað sig niður á botn en Október sagði: „Því miður en ég get ekki teleportað neðansjávar, só sorrí.“ Þær sáu forvitnina og spennuna í augum hans hverfa. Miður sín og leiður sagði hann: „Hm… Þetta gengur víst ekki.“ Þær vissu ekki hvað þær áttu að segja. Eftir dálitla þögn sneri hann sér við og skreið uppgefinn í burtu. Þær horfðu á hann með vorkunnaraugum en svo kallaði Október: „Lárus!“ Án þess að svara staulaðist Lárus áfram niðurlútur á hraða snigilsins. Heima í litla dimma hellinum hnipraði Lárus sig saman og lokaði augunum örmagna þangað til hann fór í draumalandið. 4. PARTUR: VÉLIN Bleikrauða sólin gægðist upp fyrir austan Lúkasarfjörð. Vekjaraklukka hringlaði, dinglaði og skoppaði. Þruma og Október kipptust við og vöknuðu við hávaðann.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=