Á sama andartaki datt hausinn á mér ofan í kökuna. Namm, hugsaði ég. Ég lyfti hausnum upp úr kökunni og leit í kringum mig. Arnaldur var enn að lesa þessa bók en … nei nei nei nei nei nei nei nei nei nei nei, þetta gat ekki verið! Franski kokkurinn starði á mig með stingandi augnaráði og greip um handlegginn á mér. En akkúrat þá stökk Snælda ofan á hausinn á honum og byrjaði að klóra og klóra á honum andlitið og hvæsti á hann. Kokkurinn kveinaði af sársauka og hljóp æpandi um alla þyrluna og þá loksins leit Arnaldur upp úr bókinni sinni og sagði: „Af hverju ertu með súkkulaði út á kinn? Stalstu súkkulaðikökunni?“ Hann leit á krömdu súkkulaðikökuna á disknum sem ég hélt á. „Ööö, já,“ svaraði ég vandræðalega „Og sluppu Snúður og Snælda úr búrunum?“ „Ööö, já,“ svaraði ég aftur. „En hvernig?“ spurði Arnaldur. Síðan litum við á mömmu og pabba. Mamma leit á pabba og þá sagði pabbi loks: „Ég gleymdi kannski að loka búrunum.“ „Allt í lagi, pabbi, en við ættum að reyna að ná Snúði og Snældu.“ „Já,“ samsinntum við öll og hlupum af stað, en þá var aftur sagt í hátalarann: „GÓÐIR GESTIR, VIÐ ERUM AÐ LEITA AÐ FIMM MANNA FJÖLSKYLDU OG TVEIMUR KÖTTUM. ÞAU HAFA BROTIÐ REGLURNAR OG VIÐ ÞURFUM AÐ HENDA ÞEIM ÚT!!!!!!!!!!!!!!“ Ó nei, hugsaði ég. Allt í einu voru tíu öryggisverðir búnir að umkringja okkur öll. Þeir festu á okkur fallhlífar, settu kisurnar í körfu og fallhlíf á körfuna, opnuðu þyrluna og fleygðu okkur út. Þarna svifum niður við í fallhlífunum, en hvað var þetta? Ég sá eyju og kallaði til fjölskyldunnar minnar: „Hei, sjáið, eyja!“ Ég benti niður. Við svifum til eyjunnar hraðar og hraðar. Og svo splass splass splass splass splass splass! Við lentum öll í sjónum og blotnuðum nema Snúður og Snælda því þau voru í körfu (sem var heppilegt fyrir þau því kisur vilja ekki blotna). Pabbi greip um körfuna og við fjölskyldan syntum til lands. 21
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=