Ása sýpur hveljur yfir öllum gersemunum. Hlynur tekur upp demantsskreytta kórónu og strýkur henni. Skyndilega birtist maður fyrir framan hana, fölur og fár, gamall og virðulegur. Hann er svo fölur að hann er næstum … gegnsær! Þetta er draugur! Hlynur stendur fyrir aftan hann og hneigir sig djúpt. „Ég er Þröstur Huldulauf, fyrrverandi konungur skógarfólksins. Nú gengur kórónan mín til þín,“ segir draugurinn rámur og beygir sig niður til að láta kórónuna á koll Ásu. Hún opnar munninn til að segja að hún sé bara tíu ára og geti engan veginn orðið einhver álfadrottning en vofa Þrastar grípur fram í og spyr: „Ása?“ „Ása?“ Röddin hans breytist örlítið. Útlínur hans dofna og hún sér allt í móðu. Ás … ás … ás … „Ása?“ Ása opnar augun og sér mömmu sína standa yfir sér. Og hún er stödd í herberginu sínu! „Mikið var að þú vaknaðir! Þú færð köttinn þinn í dag, ertu ekki spennt?“ Ó. Þetta var þá eftir allt saman bara draumur. Mjög furðulegur og mjög raunverulegur. Mamma fer niður í eldhús en Ása opnar fataskápinn og fer að klæða sig. Hún er komin í gallabuxur og svartan stuttermabol við. „Ég held ég fari í þessa í dag,“ hugsar hún upphátt og lítur á ljósgrænu hettupeysuna sem amma gaf henni í jólagjöf í fyrra. Hún teygir sig eftir henni og dregur hana út. En það liggur eitthvað undir henni. Nisti … prýtt greninálum og grjóti! Ása horfir stjörf á nistið úr draumnum sínum. Eða … var þetta kannski ekki draumur? ENDIR Eða hvað? 12
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=