62 Við hellismunnann eru undarleg tákn og hauskúpa. Ég finn óttann hellast yfir mig á meðan ég stari á hauskúpuna. Þetta er engin venjuleg hauskúpa, hugsa ég, þetta er hauskúpa úr manneskju. Hugsanir mínar eru á fleygiferð: Af hverju er hauskúpa hérna? Hvernig lenti hún hérna? Hvað gerðist? Ég reyni að róa mig og að lokum tekst það. Núna sé ég að fleiri bein eru við hellismunnann. Ég finn hvernig forvitnin verður óttanum yfirsterkari. Ég þarf að skoða þetta nánar. Þegar ég er komin inn í hellinn er eins og það sé ekki dagur heldur mið nótt. Eina ljósið í hellinum kemur frá bláum eldi sem svífur í lausu lofti. Lágar raddir hvísla og það tekur mig smástund að fatta að raddirnar koma frá eldinum. Ég fikra mig nær eldinum, ég er komin með nefið alveg upp að honum en finn samt ekki fyrir neinum hita. Núna heyri ég raddirnar alveg skýrt og greinilega. Þær segja að ég þurfi að fara, að eitthvað sé að koma og ef ég fari ekki bráðum þá muni ég deyja hérna. Ég hleyp út úr hellinum í áttina sem ég held að spegillinn sé í. Allt í einu er hrópað fyrir aftan mig: „Fundin!“ Þetta er litli strákurinn. „Hvað eigum við að gera núna?“ „Ekkert, ég þarf að fara,“ svara ég ákveðin og held áfram að hlaupa. Eitthvað segir mér að ég ætti ekki að treysta þessum strák. Ég sé glitta í spegilinn og gef í. „Nei, ekki fara,“ grátbiður litli strákurinn og grípur fast í handlegginn á mér. Ég ætla að slíta mig lausa og fara heim þegar allt í kringum mig fer að visna, sólin verður að rauðleitum mána og myrkur skellur á. Veran sem heldur í mig er með rauðglóandi augu, munn fullan af beittum tönnum og beittar klær sem stingast í handlegginn á mér. Ég reyni að hlaupa að speglinum og eftir mikla áreynslu tekst mér komast að honum. Veran heldur enn fast í mig og ætlar ekki að sleppa. Ég á aðeins einn möguleika: Að fara í gegnum spegilinn og vona að veran fylgi ekki á eftir. Það er mín eina von, hugsa ég. Ég stekk í gegnum spegilinn og veran sleppir takinu á mér.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=