10 Hún réttir fram nistið og sér að svipurinn á Hlyni breytist til muna. Hann tekur við nistinu með titrandi hendi og kemur ekki upp orði. Þegar hann fær málið aftur lítur hann beint á hana. „Þú!“ er það eina sem hann segir. „Ja … já?“ Ása er orðin dálítið smeyk. Hvílir bölvun á nistinu eða hvað? Mosagrænu augun horfa beint í hnetubrúnu augu hennar. „Þú varst valin,“ segir hann að lokum. „Valin?“ spyr Ása skjálfrödduð. Hvað er í gangi? Hlynur strýkur skeggið sitt. „Komdu inn,“ segir hann loks og bendir henni með handarhreyfingu að fylgja sér inn. Ása tekur andköf því hún hefur aldrei á ævinni séð jafn notalegt heimili. Laglega smíðuð leikföng og útskornar styttur standa á öllum hillum og sófinn er fullur af hekluðum púðum í stíl við gardínurnar. Um það bil átta loðnir kettir liggja ýmist í makindum eða leika sér á víð og dreif um húsið. Ása klappar köttunum á meðan Hlynur sýslar svolitla stund í eldhúsinu. Svo gengur hann inn í stofuna með tvo rjúkandi tebolla í hendi. „Fáðu þér jurtate,“ segir hann og nikkar í átt að bollanum. Hún sýpur á teinu og ylur streymir um allan kroppinn. „Hérna, þú sagðir að ég væri … valin?“ segir hún varfærnislega. Hlynur horfir djúpt í augu hennar. „Ég þarf að segja þér sögu,“ byrjar hann. „Ég er kominn af skógarfólkinu. Þið mannfólkið kallið okkur álfa eða eitthvað því um líkt. En við skógarfólkið erum í raun manneskjur sem þurftum að læra að búa með skóginum og náttúrunni af ýmsum ástæðum. Sumir höfðu brotið af sér og voru reknir úr samfélaginu. Aðrir höfðu ekki efni á þaki yfir höfuðið og ákváðu að setjast að úti í náttúrunni. Smám saman lærði okkar fólk að beisla mátt náttúruaflanna og lærði líka að galdra.“
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=