49 Klara hugsaði sig um hvernig hún ætti að útskýra þetta fyrir pabba sínum. Hann myndi aldrei trúa því að blaðið hefði lifnað við! „Söru langar svo að teikna mynd af okkur stelpunum,“ sagði Klara leyndardómsfull. „Allt í lagi, en skemmtilegt,“ sagði pabbi og rétti Klöru blað. Klara hljóp upp stigann og rétti Söru blaðið. Þær byrjuðu að skrifa og Nefhildur hjálpaði þeim. Þegar þær voru búnar með kynninguna, fóru vinkonur Klöru aftur heim til sín. Nefhildur lofaði að koma aftur þegar þær þyrftu á henni að halda. Um kvöldmatarleytið spurði Klara pabba sinn hvort blöð gætu talað. „Nei, ekki svo ég viti til,“ sagði pabbi. „En við getum prófað að gúgla það.“ Klara var forvitin og náði í símann hans pabba. Þau komust að því að blöð geta ekki talað, nema töfrablöð. „En það eru engin töfrablöð til, nema í draumalandinu,“ sagði pabbi og nikkaði höfðinu í áttina að svefnherberginu hennar Klöru. Næsta morgun fór Klara í skólann á skólahátíðina, tilbúin með kynninguna sína. Þegar hún var að byrja að tala, varð hún pínu óörugg. Klara sá allt í einu blað ofan í töskunni sinni sem var að blikka hana. Hún fattaði að þetta væri Nefhildur og fékk aftur kjarkinn til að klára kynninguna. Kennarinn hrósaði Klöru fyrir góða frammistöðu. Eftir þetta fór Klara út á skólalóðina, settist á bak við tré og opnaði töskuna sína til að tala við Nefhildi. „Klara, ég kom bara til að kveðja þig, af því ég er að fara að hjálpa öðrum krökkum núna,“ sagði Nefhildur. „Já, ég skil,“ sagði Klara pínu leið. „Það eru önnur börn í heiminum sem þurfa hjálp.“ Eftir þetta breytti Nefhildur sér í skutlu og sveif hægt og rólega burt. Hún leit einu sinni við og blikkaði Klöru áður en hún hvarf. ENDIR
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=