39 bæinn, næst ströndinni. Hann bankaði óþreyjufullur á svefnherbergisgluggann. Þar fyrir innan var Október, stór mörgæsarpókemon, sofandi. Október vaknaði, fór út og sagði hissa með blíðri röddu: „Hvað ertu að gera hér svona seint að kvöldi?“ „Þú verður að hjálpa mér en fyrst þurfum við að ná í Þrumu!“ „Bíddu, hjálp? Með hvað eiginlega?“ „Að bjarga fólki.“ „Hvaða fólki?“ „Æi, við höfum ekki tíma, við verðum að sækja Þrumu.“ „Ókei,“ sagði Október. „Ég teleporta mig bara til hennar og kem svo til baka.“ „Ókei.” Skusssssh! Tíu sekúndum seinna birtist Október með eldingargulan tófupókemon við hlið sér. „Allt í lagi, eltið mig!“ sagði Lárus. Október og Þruma fóru með honum. Þegar þau komu að sjónum útskýrði Lárus allt saman og svo teleportaði Október þau til skipsins, sem var nú næstum alveg sokkið. Október byrjaði að fara með fólk í fanginu og setti það á bak Lárusar sem synti með það í land. Á meðan reyndi Þruma að róa fólkið og koma því úr skipinu. Þetta gerðu þau aftur og aftur en sáu svo að það var allt of mikið af fólki til að bjarga á svona stuttum tíma. Þruma fékk þá hugmynd. „Hvað ef Október teleportar bara fólkið?“ Október byrjaði eins og skot að teleporta fólkið á meðan Þruma hélt áfram að setja fólk á bak Lárusar sem synti með það í land þangað til öllum á skipinu hafði loks verið bjargað. Uppgefin og þreytt kvöddust þau og skildu nú leiðir. Lárus var einn eftir í sjónum. Þegar hann horfði á skipið, sem var næstum alveg sokkið, tók hann eftir einhverju skammt frá: Hvítur bjarmi virtist koma úr dýpinu.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=