95 „Og ég þarf engan andskotans læ kni,“ bæti ég við. Ég skil ekkert hvað er í gangi og ég veit heldur ekkert hvar ég er. Það hlýtur að vera þessi blessaði bolti, þetta byrjaði allt með honum. „Hefur einhver séð boltann minn?“ spyr ég alla. „Ertu að meina þennan?“ segir einhver leikari með bleika hárkollu. „Já, það er einmitt þessi,“ svara ég. „Má ég nokkuð fá hann?“ Konunni með heyrnartólin er alls ekki skemmt. „Já, endilega taktu þennan bolta, hann er bara fyrir hér.“ Þegar hún ætlar svo að kasta boltanum til mín skýst hann beint í tökuljósið og þaðan í allar snyrtivörurnar sem hendast út um allt en endar svo beint í andlitinu á mér. Ó boj! Hvar mun ég lenda núna, hugsa ég. Vonandi ekki á öðrum svona klikkuðum stað! „Aaaaaaaaaa!“ öskra ég rétt áður en ég lendi ofan á jólatrénu heima hjá ömmu og afa. „Er allt í lagi?“ hrópar afi upp yfir sig og kemur askvaðandi inn í stofu þegar hann heyrir öskrin í mér og grípur mig rétt áður en ég lendi ofan á pökkunum undir trénu. „Hvar eru Bjartur, Elmar og mamma og pabbi?“ spyr ég. „Ég held að þau séu nú bara á leiðinni upp stigann,“ segir afi og í sama mund koma þau öll á harðaspretti inn í stofu. „Hjúkk, við sluppum,“ segir pabbi móður og másandi. „Sluppuð frá hverju?“ spyr amma. „Fóruð þið ekki bara á klósettið?“ „Uuu nei, reyndar ekki, en það er sko löng saga að segja frá,“ svarar Bjartur og brosir til okkar. „Jæja, höldum áfram að opna þessar gjafir og fáum okkur svo ís,“ segi ég brosandi en er samt smá smeyk við hvað leynist í hinum pökkunum.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=