76 „Drífum okkur!“ kallaði Sóley. „Ofan í holunni eru göng sem leiða beint í kastala vondu nornarinnar,“ sagði litli karlinn. „Hver er þessi vonda norn sem þú ert alltaf að tala um?“ spurði Sóley. „Komdu, við verðum eldsnögg ef við förum í gegnum þessi göng,“ sagði litli karlinn. Litli karlinn fór fyrstur ofan í holuna og inn í göngin. Sóley fylgdi á eftir. Í miðjum göngunum heyrðu þau hljóð fyrir aftan sig. „Uhhhhhhhhhh…“ Litli karlinn leit við. „Flýttu þér! Þeir eru vaknaðir,“ hvíslaði hann. „Hverjir eru vaknaðir?“ spurði Sóley. „Uppvakningarnir, auðvitað. Við verðum að hlaupa inn í kastala vondu nornarinnar,“ hvíslaði litli karlinn. Þau hlupu eins hratt og þau gátu inn í kastala vondu nornarinnar og skelltu hurðinni á eftir sér. Þau heyrðu í uppvakningunum lenda á lokaðri hurðinni en þeir komust ekki í gegn. „Hafðu hljótt! Vonda nornin er þarna. Gríptu hattinn hennar!“ hvíslaði litli karlinn. „Af hverju?“ spurði Sóley forviða. „Hún er sofandi! Hatturinn hennar getur uppfyllt allar þínar óskir!“ sagði litli karlinn. „Allt í lagi, ég gríp hann,“ sagði Sóley og teygði sig í hattinn á náttborði vondu nornarinnar. „Settu hann á þig og óskaðu þér!“ hrópaði litli karlinn. Nornin rumskaði við lætin í litla karlinum. „Hafðu lægra!“ hvíslaði Sóley ákveðin. Sóley setti á sig hattinn.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=