„Ö, jú,“ sagði ég. „En það var ekki ástæðan fyrir því að okkur var hent út, heldur það að við vorum með kisur.“ Þá sagði Siggi: „En þú komst með þetta plan sem þú sagðir að gæti ekki klikkað.“ „Já, en þið vilduð það!“ sagði ég. „Svona svona, þetta er okkur öllum að kenna,“ sagði pabbi. „En nú ættum við að fara að sofa.“ „Mig langar heim,“ sagði Siggi. Síðan eftir nokkra stund sagði pabbi: „Okkur langar öll heim, fariði nú að sofa.“ „Allt í lagi,“ sögðum við í kór. Daginn eftir vöknuðum við, við óp og köll. Indíánarnir flúðu í allar áttir. Hvað er eiginlega í gangi? hugsaði ég. 5. kafli Óvæ nt uppákoma Búrlykillinn datt úr vasa indíánans sem passaði hann og inn í búrið sem við vorum í. Við opnuðum og löbbuðum út til að sjá það sem indíánarnir voru að flýja undan. Kannski var það hræðilegt ljón eða úlfur? Við gengum áfram. Ég var svo spennt! Þetta voru Snúður og Snælda. „HA!?!“ sögðum við öll. Voru þessir indíánar sem hafa ljón sem gæludýr hræddir við tvær litlar kisur? Þetta var einum of skrítið til að vera satt. Pabbi og mamma settu Snúð og Snældu í búrin sín og þar kúrðu þau. Allir indíánarnir komu til baka og virtust mjög þakklátir. Meira að segja kóngurinn og indíánarnir urðu eiginlega vinir okkar og þeir smíðuðu handa okkur fleka og árar. Daginn eftir lögðum við af stað heim. Okkur langaði ekki að fara heim en skyldan kallaði. Þegar við vorum alveg að fara gaf kóngurinn okkur stóran pakka, en það var ekki pappír utan um heldur teppi. Við þökkuðum fyrir okkur og fórum að sjónum. Á ströndinni beið okkar bátur. Þegar við vorum búin að sigla út á haf sagði mamma: „Ætliði ekki að opna?“ 25
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=