9 „Já, takk,“ svarar Ása og finnur að henni líkar við þennan karl. Hún beygir sig niður að viðarbúrinu og sér biksvarta læðu með hvítan maga ganga taugaóstyrk út úr búrinu. Hún strýkur henni um bakið og veit strax hvað hún á að heita. Svo lítur hún á Hlyn og spyr: „Má hún heita Blika?“ „Auðvitað,“ svarar góðlyndi maðurinn. „Hún heitir ekkert ennþá.“ Ása opnar munninn til að segja að kisan, Blika, sé krúttubolla en þá réttir Hlynur fram höndina og lætur hana fá miða. „Hér er heimilisfangið mitt,“ segir hann. „Ef þú vilt spyrja mig um köttinn.“ Hann blikkar Ásu með sínum hlýlegu mosagrænum augum og á svipstundu er hann farinn. Ásu verður litið á dyramottuna og sér eitthvað grænt. Henni sýnist þetta vera nisti. Mjög óvenjulegt nisti. Þetta er lítill mosavaxinn grjóthnullungur sem hangir á undarlegri keðju. Ása tekur nistið upp og virðir það fyrir sér. Hún finnur undarlegan straum fara um sig þegar hún snertir það. Í keðjunni eru fléttaðar greninálar og lauf. Þetta hlýtur að vera eign Hlyns. Hann hlýtur að koma til baka og sækja það þegar hann uppgötvar að það er týnt. Ef ekki, þá fer hún bara með það til hans á morgun. „Sóleyjarstígur þrjú,“ les Ása á miðann sem Hlynur lét hana hafa daginn áður. Hún hjólar og hjólar um alla borgina, en finnur þetta hvergi. Þegar hún er komin að læknum sem aðskilur bæinn og skóginn kemur hún auga á subbulegt, lítið tréskilti sem á er áletrunin Sóleyjarstígur og vísar inn í skóg. Ása skilur hjólið eftir við lækinn. Síðan stiklar hún á steinum yfir hann og gengur inn í skóg. Fuglasöngur berst henni til eyrna og ilmurinn af votum laufblöðum og vori fyllir vit hennar. Hún stansar skyndilega við þessa ævintýralegu sjón. Það er eins og hún hafi rambað inn í litla leynilega íbúðargötu í miðjum skóginum. Þarna eru snotrir trjákofar í einni röð, með stráþökum og strompum. Það virðist greinilega einhver búa í þeim því upp um strompana liðast reykjarslæður. Númer 1, númer 2, númer 3! Ása stoppar og bankar á dyrnar. Hlynur Mosi Bjarkason kemur til dyra. „Góðan dag, Ása mín,“ segir hann. „Er eitthvað vesen með Bliku?“ „Sko … nei,“ svarar hún. „Hérna, ég held þú hafir gleymt þessu heima hjá mér í gær.“
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=