ENDIR 6 Þegar ég var komin inn í tjaldið kíkti ég varlega út. Bangsi sem var í raun og veru ÍSBJÖRN starði á tjaldið okkar. Hann var með beittar tennur og slefaði út um allt. „AAAAAAHH!“ öskraði ég og hljóp af stað yfir í sumarbústaðinn. Ég hrundi inn um dyrnar, náföl í framan, í algjöru sjokki og gólaði af hræðslu. „Hvaða læti eru þetta í þér, krakki?“ spurði Jóhannes frændi á meðan mamma og pabbi komu hlaupandi til mín inn í forstofu til að athuga hvað væri að. Ég var svo hrædd að ég kom ekki upp einu einasta orði fyrr en mamma tók mig upp og knúsaði. „Í-í-ísbjörn,“ stamaði ég. „Það er ísbjörn úti.“ „Láttu ekki svona, elskan mín,“ sagði mamma. „Nú ertu orðin alltof þreytt.“ Síðan setti hún mig upp í gestarúmið í sumarbústaðnum og bauð mér góða nótt. „Neiii! Hvað með ísbjörninn?“ kjökraði ég. „Vertu ekki með þetta bull, Emma mín, þú ert greinilega alltof þreytt eftir ferðalagið,“ svaraði mamma. Þó að enginn hlustaði á mig var ég allavega fegin að fá að sofa í sumarbústaðnum en ekki í tjaldinu hjá ísbirninum. Næsta dag var foreldrum mínum heldur betur brugðið í brún. Þau sátu í sófanum og störðu agndofa á fréttirnar. Úr sjónvarpinu heyrðist: „Fimm manna hópur ferðamanna var að ganga um Hvalnes þegar þau sáu ísbjörn röltandi um með fjólubláa skóflu í kjaftinum.“ Þá sagði mamma: „AAAAAHH, ísbjörn! Drífum okkur heim til Reykjavíkur!!“ Í dag eru fimm ár síðan ég fór í útileguna og ég hef ekki ennþá fengið nýja skóflu.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=