40 3. PARTUR: HVÍTI BJARMINN AFTUR Næsta morgun vaknaði Lárus og synti út úr hellinum sínum en stoppaði þegar hann sá aftur hvíta bjarmann í sjónum. „En skrítið!“ hugsaði hann upphátt. „Það er eitthvað grunsamlegt við þetta.“ Hann synti í átt að risastórum steini sem stóð upp úr sjónum, skreið upp á steininn og leit niður fyrir sig ofan í djúpa holu. Svo renndi hann sér niður í myrkrið og hvarf ofan í jörðina. „AAAAaaa....!“ Holan ætlaði engan enda að taka, en svo birti til með hlýju ljósi og Lárus endaði heima hjá Kormusíusi, gömlum moldvörpupókemon sem var í rólegheitum að njóta þess að drekka vatn. Lárus leit í kringum sig og ætlaði að segja eitthvað en ákvað að bíða eftir að moldvörpupokémoninn væri búinn að drekka úr glasinu. Þá sagði Lárus: „Kormusíus, ég er með einhverja skrítna tilfinningu.“ „Hvernig tilfinningu?“ „Svona eins og það sé eitthvað að sem þarf að laga.“ „Aaaa, ég skil. Hefur þú fengið þessa tilfinningu áður?“ „Nei, ég held ekki.“ Kormusíus ætlaði að segja eitthvað en Lárus greip fram í: „Og hvað heldurðu að ég ætti að gera?“ „Nú, gera eitthvað í því. Ef þér líður eins og það sé eitthvað að, er þá kannski ekki eitthvað að? Verðurðu ekki bara að hlusta?“ Svo stóðu þeir bara þarna í þögninni eins og þeir oft gerðu, á hlýja holuheimilinu þar sem maður vissi aldrei hvort það væri dagur eða nótt. Lárus í djúpum þönkum. Úr myrku holunni birtist Lárus með ofbirtu í augunum, fullur af von. Þegar hann hafði vanist birtunni synti hann að hvíta bjarmanum, tók stóran andardrátt og kafaði niður í átt að honum. Þegar hann var hálfnaður á leiðinni niður gat hann ekki haldið í sér andanum lengur og neyddist til að synda aftur upp. Eftir að hafa
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=