„Flugstjórinn sagði það, varstu ekki að hlusta?“ „Ég hlusta aldrei á blaðrið í þeim,“ sagði ég móðguð. Hvernig í ósköpunum vissi hann ekki að ég hlusta aldrei á þá? Ég heyrði þetta með súkkulaðikökuna alveg óvart. Svo fór þyrlan upp í loft og ég greip í hnakkadrambið á honum. „Ég verð að fá þessa köku núna strax,“ sagði ég. „Eins og ég sagði áðan, er það ekki hægt,“ sagði Arnaldur dáldið pirraður. Nokkru síðar var talað aftur í hátalarann og þá hlustaði ég. Þar heyrðist: „Góðir gestir, nú munum við bjóða upp á frönsku súkkulaðikökuna en athugið að aðeins þeir sem hafa pantað hana sérstaklega mega fá.“ Óóó, mig langaði svo í þessa frönsku súkkulaðiköku. Ég leit til vinstri. Arnaldur var að lesa bók og með eyrnatappa í eyrunum. Ég lét mig síga niður úr stólnum og skreið fram hjá fótum hans og fram ganginn. Þessi þyrla var svei mér stór, það var matsalur. Ég skreið áfram inn í matsalinn og inn í eldhúsið. Þar voru kokkar á fleygiferð með mat og drykki en þarna var einn kokkur að gera köku. Allt í einu kallaði hann: „Dað vanter florsikkur!“ Þessi kokkur var greinilega frá Frakklandi, hann talaði svo skringilega. Hann hljóp fram. Ég stóð upp og leit á kökuna. Hún var glæsileg. Ég gat ekki stillt mig. Ég potaði í hana með vísifingri og sleikti puttann. Þetta var það besta sem ég hafði smakkað á allri minni ævi. Ég stakk hendinni ofan í kökuna og tróð upp í mig. Þetta var himneskt! En hvað var nú þetta? Ég heyrði fótatak nálgast óðum. Ég greip diskinn með kökunni, hljóp fram hjá kokkinum og í sætið mitt þar sem ég hélt áfram að borða. Þá heyrði ég pabba öskra: „Ó NEI!!!!“ „Hvað?“ spurði mamma. Ég leit aftur fyrir mig. Snúður og Snælda höfðu sloppið úr búrunum og voru hoppandi um allt en þá tók þyrlan kipp og snerist í hringi. Þá heyrðist í kokkinum sem var að búa til kökuna: „HVAÐ HEVUR SKEÐ HER???“ 20
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=