47 „Ég skal bara vera fyrst og sýna ykkur hvernig ég geri þetta,“ sagði Sara hress. Þegar Sara var að byrja á fyrstu setningunni þá heyrðist í blaðinu sem hún hélt á: „Hei! Ekki kreista mig svona fast, þú gætir rifið mig!“ „Heyrðuð þið þetta?“ sagði Sara og leit á hinar stelpurnar. Stelpurnar kinkuðu kolli hissa á svipinn. Klara var bæði hugrökk og forvitin, svo hún spurði: „Hvað ert þú og hvað heitir þú?“ „Ég er bara ég sjálf!“ svaraði blaðið. „Við vitum að þú ert þú sjálf, en hvað heitir þú?“ spurði Klara. „Ég heiti Nefhildur, en þið megið kalla mig Hildi. En hvað heitið þið?“ spurði blaðið. Stelpurnar stömuðu í pínu stund. „Kunnið þið ekki að tala eða hvað?“ sagði Nefhildur og leit spyrjandi augum á stelpurnar. „Jú, við kunnum sko að tala. Ég heiti Klara, þetta er Sólveig, svo er þetta Sara sem heldur á þér og þarna í horninu er Bríet,“ sagði Klara. „Eru þið að gera eitthvað skemmtilegt?“ spurði Nefhildur. „Nei, ekkert sérstakt,“ svaraði Klara. „Já, en hvað?“ sagði Nefhildur. Klara útskýrði fyrir Nefhildi að þær ættu að flytja kynningu um sjálfar sig í skólanum en vissu ekkert hvernig þær ættu að byrja. „Á ég að hjálpa ykkur?“ spurði Nefhildur. Stelpurnar hugsuðu sig um í pínu stund. En svo sögðu þær allar samtímis: „Já, takk!“ Klara hljóp niður til þess að ná í nýtt blað handa Söru. Klara tók eftir því að pabbi var búinn með allar pönnukökurnar, en ákvað að segja ekkert. „Hvers vegna þarftu nýtt blað?“ spurði pabbi.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=