77 „Ég óska þess að vonda nornin deyi og að hún komi aldrei aftur!“ sagði Sóley. „Ahhhhhhhh!!!!“ öskraði vonda nornin þar sem hún lá á koddanum sínum og starði á Sóleyju. „Æi. Ég hefði átt að óska mér þess að ég kæmist heim,“ sagði Sóley vonleysislega á sama tíma og hvítur reykur umlukti hana. Ding, ding, ding, hringdi vekjaraklukkan hennar Sóleyjar. Hún var komin aftur í herbergið sitt. „Var þetta bara draumur?“ spurði Sóley. „Ái!“ Hún lá á einhverju. Bláa bókin hennar! „Þetta var þá kannski enginn draumur,“ sagði Sóley. „Eeelskan mííín,“ kallaði mamma kuldalega neðan úr eldhúsinu. „Kooominn maatur!!!“ Þetta hljómaði eitthvað skrýtið. Þegar Sóley kom niður í eldhús sá hún litla bróður sinn í barnastólnum. Hann lítur út alveg eins og litli fjólublái karlinn, hugsaði Sóley. Fyrir utan það að hann er ekki fjólublár. Hún leit út um gluggann og sá þar kastala nornarinnar. Mamma sneri sér við og gekk að eldhúsborðinu með augu á bakka. Sóley leit á mömmu sína sem var UPPVAKNINGUR! Pabbi kom inn í eldhús og hann var LÍKA UPPVAKNINGUR! Dyrabjöllunni var hringt. „Faaaarðððu nú tiiiiil dyyyyraaa Sóóóleyyyy,“ sagði mamma með uppvakningarödd. Sóley hljóp til dyra, reif upp hurðina og sá þá ömmu sína. Hún var vonda nornin!!! „AAAAAAAH! Ég fylgdi ekki reglunum!“ sagði Sóley. Hún leit á fjölskylduna sína. „Ég veit!“ sagði Sóley og hljóp upp í herbergið sitt eins hratt og hún gat. Hún fletti í bláu bókinni, fann blaðsíðuna um seyðisgerð og bjó til seyði í flýti til að láta allt verða venjulegt aftur. Hún skvetti því yfir allt – og þá varð allt venjulegt aftur.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=