„Hvert?“ „Í þyrluna, manstu ekki?“ Ég stökk upp úr rúminu, mamma fór út úr herberginu, ég klæddi mig í föt, náði í töskuna og hljóp niður. Þar voru allir nema Arnaldur. „Hvar er Arnaldur?“ spurði ég. „Enn þá sofandi,“ sagði Siggi. Ég leit á klukkuna. Hún var 5:28. „Hvenær eigum við að mæta?“ spurði ég. „5:40,“ sagði pabbi. „Og Arnaldur er ekki enn vaknaður?“ „Nei,“ sagði Siggi fúll. „Ég vaknaði klukkan hálffjögur.“ „Ha?“ sagði ég. „En Arnaldur verður að vakna strax ef við ætlum að ná þessu.“ Ég hljóp upp stigann og inn í herbergi Arnalds, reif upp hurðina og leit inn. Arnaldur var steinsofandi og vitiði hvað ég gerði? HOPPAÐI OFAN Á HANN! Honum brá rosalega og ég öskraði á hann: „VAKNAÐU, VIÐ ÞURFUM AÐ FARA NÚNA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!“ Ég sló hann í kinnarnar þannig að þegar hann reyndi að tala heyrðist bara: „BÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖBÖ.“ „Ekkert böbö núna, drífðu þig!“ Ég hoppaði af honum og hljóp fram. Einni mínútu seinna var Arnaldur kominn. Við fjölskyldan hlupum út í bíl, keyrðum til þyrlunnar, drifum okkur út úr bílnum og hlupum að þyrlunni. Hún var stór og rauð. Pabbi var með pokann með Snúði og Snældu. Maður í svörtum fötum gekk til okkar. Það var spjald á jakkafötunum hans og á því stóð: GRÍMUR MARKÚS JÓNSSON. Svo var mynd af honum. „Sæl og blessuð,“ sagði hann og brosti. Þrátt fyrir brosið fannst mér eitthvað gruggugt við hann. Ég leit aftur á þyrluna, þar voru 18
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=