44 Október og Þruma hlupu rakleiðis til baka þar sem þau höfðu verið og leituðu í örvæntingu í kringum sig. Í þann mund sem Lárus var loksins kominn sá hann rassinn á fjólubláa drómapókemoninum skjótast út úr runna og í burtu, lengst inn á milli trjánna. Þau öskruðu öll á eftir honum í kór: „HEYRÐU NÚ, KOMDU HINGAÐ!!!“ Síðan hlupu þau á eftir honum, Lárus aftur síðastur. Október og Þruma hlupu um allan skóginn og út að litlu engi. Dróma- pókemoninn lét sig hverfa inn í lítinn berjarunna. Þær litu inn í runnann og leituðu að honum vel og lengi. Allt í einu skaut hann upp kollinum. „Halló, ég heiti Funi og þið náið ekki kristalnum af mér … NANANABÚBÚ!“ sagði hann og hljóp í burtu með kristalinn. „KOMDU HÉRNA!“ hrópuðu Október og Þruma í kór og hlupu á eftir honum. Stönsuðu svo skyndilega, steinhissa, þegar þær sáu að hann var nú sofandi við hliðina á stóru tré. Sætur og lítill með glæra bleikfjólubláa kristalinn í fanginu. Þruma mundi þá eitthvað og sagði: „Drómapókemonar.“ „Ha?“ sagði Október. „Drómapókemonar eru með drómasýki, sem er taugasjúkdómur sem lætur mann ekki getað verið vakandi né sofandi í meira en nokkrar klukkustundir í einu.“ „Af hverju missti ég?“ sagði Lárus sem var kominn. 5. PARTUR: LÆÐUMST Þau stóðu öll yfir drómapókemoninum steinhissa á því að hann hefði allt í einu bara sofnað. „Læðumst,“ hvíslaði Lárus. Þau læddust að Funa sem var sofandi með kristalinn í fanginu. Nú þurfti að fara varlega svo þau myndu ekki vekja hann. Þau tóku utan um kristalinn og tóku hann varlega úr fanginu á honum. Lárus, Október og Þruma hlupu því næst í burtu á meðan Funi svaf eins og Þyrnirós. Og enn og aftur var Lárus lengst á eftir, á sínum
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=