4. kafli Kólumbusareyja Við kláruðum að synda til eyjunnar og vorum fegin enda búin að synda nóg. Þar var skilti sem stóð á: Kólumbusareyja. Við vorum öll í blautum fötum og símarnir voru ónýtir. „Hvað eigum við að gera?“ spurði Siggi. „Erum við föst hér?“ spurði ég. „Ég held það,“ sagði mamma. „Það held ég ekki,“ sagði pabbi. „Nú?“ sagði Arnaldur. Þá sagði pabbi: „Við gætum smíðað bát, ég hef séð svoleiðis í bíómyndunum.“ „Jói, erum við í drau…? Haha, nei, þetta er raunveruleikinn!“ sagði mamma. Þá sagði Siggi: „Ég er svangur.“ „Já, við líka,“ sagði pabbi. „Ekki ég,“ sagði ég. Þau litu öll á mig. Súkkulaðið hafði skolast af þegar ég datt í sjóinn. Arnaldur horfði á mig eins og ég ætti að segja þeim sannleikann. „Gott og vel. Sko, ég stal frönsku súkkulaðikökunni og þess vegna var kokkurinn að öskra,“ viðurkenndi ég. „En ef þið eruð svöng getið þið fengið ykkur að borða,“ sagði ég. „Já, takk,“ sagði Siggi. Við löbbuðum inn í skóginn og fundum mangó og vínber og sofnuðum uppi í tré. Daginn eftir heyrði ég marga menn tala saman. Þeir töluðu skrítið tungumál og sögðu: „Jojojo nhvkfma lololoo sríkö umnhjgklf.“ Ég hélt mig væri bara að dreyma en síðan vaknaði ég og fyrir neðan mig voru dökkbrúnir menn með sítt þykkt svart hár og í skrítnum fötum og með fjaðrir á höfðinu. Ég vakti mömmu, pabba, Sigga og Arnald á en Snúður og Snælda sváfu ennþá í körfunni 22
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=