60 JÓHANNA HEIÐRÚN ÁGÚSTSDÓTTIR, 12 ÁRA Spegillinn Ég horfi í spegilinn. Ég heyri hann kalla á mig dularfullri og seiðandi röddu: „Marta, Maaretta.“ Ég finn hvernig höndin færist ósjálfrátt nær speglinum og ég með. Ég horfi inn í tómið. Tómið í speglinum. Svo kemur skært ljós og allt í einu er eitthvað í speglinum. Það er ekki ég heldur er þar lítill strákur, kannski fjögurra eða fimm ára, með dökkbrúnt hár og ísblá augu. Ég stari á hann en ég finn samt ekki fyrir hræðslu. Litli strákurinn andar frá sér svo það kemur móða á spegilinn og í móðunni birtast stafir sem mynda orðin: Viltu leika? Hann horfir á mig vongóðum augum og ég finn hvernig ég kinka kolli. Um leið dett ég inn í spegilinn með lokuð augun. Það er eins og að fá fötu af ísköldu vatni framan í sig. Ég opna augun og núna er ég stödd úti í skógi og fuglarnir syngja. Sólin skín jafnvel þótt það hafi verið hánótt í húsinu mínu. Þetta er það fallegasta sem ég hef séð. Ég sný mér í hring til að virða fyrir mér staðinn. Við hliðina á mér er litli strákurinn og á bak við mig er spegillinn. Spegillinn flýtur um í lausu lofti og passar engan veginn inn í umhverfið. Allt í einu heyri ég barnslega rödd segja fyrir aftan mig: „Getum við farið í feluleik?“ „Já auðvitað,“ segi ég. „Hvort vilt þú leita eða fela þig?“
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=