sinni. Fjölskyldan mín þagði bara og horfði og hlustaði á það sem indíánarnir sögðu, en allt í einu öskraði einn indíáninn upp yfir sig: „KRÚTA KRÚTA FÓS“ og benti á okkur. Ó nei, hugsaði ég. Allir indíánarnir klifruðu upp í tréð og bundu mig og fjölskyldu mína en Snúður og Snælda hurfu út í buskann. Við löbbuðum lengi lengi, þar til við komum að litlu þorpi þar sem við fórum inn í stórt hús. Þar inni var indíáni í bláum silkislopp og við hlið hans var stórt ljón. Pabbi öskraði: „AAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHH HHHHH!!!!!!!!“ Indíánunum brá alveg rosalega mikið og bundu fyrir munninn á honum. Þá sagði einn indíáninn: „Milo ray ringo.“ Og svo hneigði hann sig. „Ssíssú búrí,“ sagði kóngurinn. Þá sagði hinn indíáninn: „Os.“ Þá gengu þeir með okkur út og að búri einu þar sem þeir fleygðu okkur inn, lokuðu og læstu. Mamma fór að gráta. Siggi sagði: „Ég er hræddur.“ „Ég veit,“ sagði pabbi. „Hvað erum við búin að koma okkur í?“ „Tja, þið vilduð fara á indíánaeyju og sú ósk rættist,“ sagði ég spekingslega. Þau gáfu mér öll nístandi augnaráð nema Arnaldur sem sagði: „En það versta er að Snúður og Snælda eru týnd núna.“ „Já,“ snökti mamma. „En indíánarnir fundu þau ekki, sem er gott,“ sagði ég. Þau litu öll aftur á mig með þessu nístandi augnaráði. Þá sagði Siggi: „Við getum verið sammála um að þetta er mömmu, pabba og Emelíu að kenna.“ „Já, en ekki mér,“ mótmælti ég. „Nú?“ sagði Siggi. „Varst það ekki þú sem stalst súkkulaðikökunni?“ 24
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=