74 „Hvar er ég?“ spurði Sóley. Hún var á dimmum og drungalegum stað. Hún leit í kringum sig. „Ég hlýt að hafa gert þetta eitthvað vitlaust,“ sagði Sóley. Allt í einu birtist lítill fjólublár karl. „Velkomin til Svörtueyju!“ öskraði litli fjólublái karlinn sem var að reyna að tala við hana. „Hver ert þú?“ spurði Sóley. „Ég er þjónn hinnar vondu nornar!“ svaraði hann. Svo færði hann sig nær og hvíslaði: „Ég er samt ekkert vondur.“ „Viltu hjálpa mér að komast heim?“ spurði Sóley. „Ég skal hjálpa þér en ekki segja neinum,“ sagði litli karlinn lágt. „Hvað sagðirðu aftur að eyjan héti?“ spurði Sóley. „Komdu ofan í þessa holu,“ sagði litli karlinn. „Heyrðirðu ekki hvað ég sagði?“ spurði Sóley. „Ha, nei, hvað sagðirðu?“ sagði litli karlinn. „Hvað heitir eyjan?“ spurði Sóley pínulítið reið. „Já, einmitt, hún heitir Svartaeyja“ svaraði litli karlinn. „Svartaeyja?“ sagði Sóley. „Já, hún heitir Svartaeyja, en vertu ekki að pæla meira í því. Komdu nú í þessa holu, eins og ég sagði þér!“ sagði litli karlinn. „Ég vil ekki fara í neina molduga, skítuga og ógeðslega holu,“ sagði Sóley pínulítið móðguð. „Hún er ekkert skítug,“ sagði litli karlinn. „Allt í lagi, ég kem þá,“ sagði Sóley. „Komdu þá, tíminn er að renna út!“ sagði litli karlinn órólegur. „Hvaða tími?“ spurði Sóley forviða. „Þegar það kemur nótt koma uppvakningar úr gröfunum sínum. Við verðum að flýja áður en það gerist!“ sagði litli karlinn.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=