11 Hlynur gerir hlé á máli sínu. Hann teygir höndina í átt að trjágreinarstafnum sínum sem liggur á gólfinu og lyftir honum upp án þess að snerta hann! Stafurinn sem svífur í lausu lofti, að því er virðist, snýst í nokkra hringi og endar svo í lófa hans. Ása missir hökuna í gólfið. Hlynur virðist ekki taka eftir því svo hann heldur áfram að tala: „Síðasti konungur skógarfólksins, hann Þröstur Huldulauf, bjó hérna í höll sinni dýpst inni í Logaskógi. Ég var sjálfur sendiboði hans áður en hann lést úr ólæknandi sjúkdómi. Kvöld nokkurt rétti hann mér þetta nisti og sagði: Ég vil ekki að afkomendur mínir erfi krúnuna. Ég vil finna þann sem er nógu verðugur til þess. Brenndu þetta nisti til kaldra kola. Aðeins sá sem finnur það á ný er réttmætur konungur eða drottning skógarfólksins. Svo gaf hann bara upp öndina. Ég fylgdi, að sjálfsögðu, öllum skipunum hans og það þýðir að þú sért drottning, Ása mín.“ Ása horfir forviða á Hlyn og hlær stuttum taugaveiklunarhlátri. „Ég? Drottning? Álfadrottning? Þú hlýtur að vera að grínast.“ Hlynur horfir á hana og virðist vera að hugsa sig um. „Komdu,“ segir hann svo og grípur í hönd hennar. „Hvað ertu að gera?“ spyr hún þegar Hlynur dregur hana að gömlu veggteppi sem hangir á einum vegg stofunnar. Þegar hann ýtir því frá, blasa við dyr. Á hurðinni eru þrír rammþykkir hengilásar og þar af leiðindi þarf þrjá lykla til að komast inn. Það tekur Hlyn nokkra stund að bjástra við lásana. Þegar hann opnar herbergið sér Ása að það er fullt af skápum og hillum, speglum og málverkum, borðum og skrifborðum. „Fjársjóðsherbergið,“ dæsir Hlynur. „Vó,“ stynur Ása. Hillurnar eru stappfullar af bókum. Hún les titla á borð við: Svartagaldur á miðöldum eftir Þispu Þangbrands, Úr grjóti í gull eftir Sesselju Silfurdranga, Frægustu galdragripir heims eftir Almar hinn undraverða og svo framvegis. Á borðunum liggur fullt af skrautmunum. Gylltir jafnt sem silfraðir bikarar, hálsmen, armbönd, kristalsvasar og full kista af demöntum.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=