„Hvað er í gangi?“ spurði ég. „Við erum að leita að einhverjum flugmiðum til lands þar sem eru bara indíánar.“ „Ha?“ sagði ég. Voru þau að hugsa sér að við myndum fara til einhvers indíánalands? Ég meina, mér finnst gaman að ferðast en tja, maður veit aldrei hvort indíánarnir verði sáttir. „Já,“ öskraði pabbi, stökk upp í sófa og byrjaði að flossa. „Hvað?“ sögðum við mamma í kór. „Ég var að finna flug fyrir okkur öll.“ „Ha?“ sagði ég. Arnaldur og Siggi voru komnir í dyrnar. „Hvað er í gangi?“ spurðu þeir og litu á mig og mömmu. Ef þið hélduð að hann Arnaldur stóri bróðir minn væri leiðinlegur og með stæla þá er það rangt. Arnaldur er hávaxinn með ljóst stutt hár og mjög góður við börn. Mamma var gjörsamlega í skýjunum en eftir nokkra stund hóf hún mál sitt: „Pabbi ykkar var að finna flug fyrir okkur öll til indíánalands og þið skuluð núna fara að pakka. Við förum á morgun, ókei?“ „Þetta er ókei,“ sögðum við og gengum upp stigann. En þegar strákarnir voru næstum komnir inn í herbergið sitt kallaði ég: „Hei, sjáið!“ Ég benti út um gluggann. Pabbi var kominn út í garð með Væb-sólgleraugu og hátalara, setti á Strumpa-Makarena og byrjaði að dansa þótt það væri rok og rigning. Við klesstum eyrað upp að rúðunni en þurftum þess ekki, því akkúrat þá öskraði pabbi: „ÞETTA ER LÍÍÍÍFIÐ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!“ Ái, þetta var svei mér vont fyrir eyrun. En hvað var þetta þarna? Var Garðhildur komin? Gamla konan sem á heima fyrir neðan okkur. Við krakkarnir reyndum að heyra hvað þau voru að segja en við þurftum þess ekkert, því hún og pabbi tala alltaf svo hátt. Pabbi hafði verið í kór. Garðhildur var kórstjórinn hans en pabbi hætti, sagðist ekki nenna lengur að vera í kór en ég veit hið sanna. Á ég að segja ykkur hvernig þetta var? Þannig var að ég var að gramsa uppi á háalofti og fann gamla dagbók, opnaði hana og þar stóð: Þessa bók á Jóhannes Kristinn Kristjánsson. 14
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=