44 „Þú þurftir ekkert að vera með.“ „Átti ég bara að vera ein eða?“ urrar Kría. „Þú getur stundum verið svo ógeðslega leiðinleg við mig.“ Augun í Sóleyju stækka. „Þú getur stundum verið alveg ömurleg vinkona!“ bætir Kría við. „Ekki segja svona,“ segir Sóley og tárin brjótast fram. „Ég er í burtu í heilt ár! Og svo kem ég til baka og þú vilt bara ekkert vera með mér lengur,“ heldur Kría áfram. „Heyrðu,“ segir Sóley og er orðin æst, „við erum búnar að hittast daglega síðan þú komst!“ „Já, kannski daglega en við erum ekki alltaf saman lengur.“ „Nei, ég er stundum upptekin. Ég þarf stundum að fá að hitta annað fólk.“ „Eins og Heklu,“ segir Kría og ranghvolfir í sér augunum. „Hekla er fín. Ég veit að þú fílar hana alveg líka.“ „Mér finnst bara eins og þú hlustir ekki á mig lengur.“ Kría fellir tár. „Það var fáránlega erfitt að byrja í nýjum skóla í Colchester en ég bjóst ekki við því að það yrði líka svona erfitt að koma aftur í skólann okkar. Þú skilur þetta ekkert. Af því að þú varst bara hérna.“ „Oj, hvað þú ert ósanngjörn. Ég skil þig bara víst. Það ert þú sem skilur mig ekki. Þú fórst og ég var ein, missti
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=