9 Kría veit að hún á að vera spennt af því þetta verður ævintýri, eins og Sóley segir en hún er líka drullustressuð. Hvernig ætli breskir krakkar séu? Hvað ef hún eignast enga vini? Þarf hún þá að eyða öllum kvöldum og helgum með foreldrum sínum og Lóu litlu systur? „Við verðum duglegar að tala saman, er það ekki?“ spyr Sóley hikandi. „Auðvitað. Við getum heyrst oft á dag. Ef við kveikjum á myndavélinni verður næstum því eins og við séum saman,“ segir Kría en finnst hún vera að ljúga. Að sjá hvor aðra í gegnum skjá er allt öðruvísi en að sitja hlið við hlið, hvísla í eyra, kitla og knúsa. „Já, og svo getum við sent skilaboð,“ svarar Sóley. „Og póstkort,“ segir Kría. „Já, og svona handskrifuð bréf,“ bætir Sóley glettin við. Kría kinkar ákaft kolli, kannski verður þetta allt í lagi, „og myndir.“ „Eitt sinn samlokur, alltaf samlokur,“ svarar Sóley með grínröddu og þær skellihlæja.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=