19 4. kafli – september Sóley gengur ein heim úr skólanum. Það er ágætt að vera í 6. bekk af því að þau eru elstu krakkarnir í byggingunni. Á næsta ári fara þau yfir í unglingadeildina og verða yngst aftur. En á meðan þau eru elst líta litlu krakkarnir upp til þeirra og kennararnir hrósa þeim fyrir það hvað þau eru flottar fyrirmyndir. Sóley er ekki ennþá búin að venjast því að Kría búi í Englandi. Í skólanum er bara eins og hún hafi farið í frí og komi fljótt til baka. Á sundæfingum er auðvelt að ímynda sér að hún sé veik heima. Það er skrýtið að labba fram hjá húsinu hennar Kríu og sjá ljósin slökkt. Og ennþá skrýtnara þegar ljósin eru kveikt og ókunnugu fólki bregður fyrir. Hjónin sem leigja húsið á meðan Kría og fjölskylda eru í burtu hafa fyllt gluggakisturnar af allskonar blómum og virðast eiga allavega tvo ketti. Sóley saknar Kríu og án hennar er hún farin að skilja hvað það þýðir að láta sér leiðast. Stundum starir hún út í loftið og veit ekkert hvað hún á að gera. Þó það sé hundleiðinlegt verður það oft skemmtilegt á endanum. Hefur þú einhvern tímann saknað einhvers? Hvernig brást þú við? Er eitthvað líkt með þér og Sóleyju?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=