4 Hvernig var að vera unglingur? Þetta var ótrúlega spennandi tímabil. Maður vaknaði á hverjum morgni svolítið öðruvísi en maður var kvöldið áður. Ég man að ég uppgötvaði kannski nýjar hugsanir, varð allt í einu mjög gagnrýninn og fór að sjá nýjar hliðar á málunum. Var þetta þá ekkert erfitt? Ja, ég skal alveg viðurkenna að þetta tímabil reyndi aðeins á taugarnar. Það er erfitt að vita ekki alveg hver maður er og hvað maður vill. Svo er þetta líka spurning um hvernig hinum líkar við mann og allt í kringum það. En að langflestu leyti var þetta allra besta mál og ég held að það sé það hjá flestum — ef þau ná að vera sátt við sig sjálf og eigin líkama. Hvað finnst þér jákvæðast við unglingsárin? Líklega að fá þetta tækifæri til að kynnast sjálfum mér alveg upp á nýtt, þeirri manneskju sem ég var að verða. Því á þessum tíma er maður að stíga mörg og stór þroskaskref, líkamleg, félagsleg, tilfinningaleg og vitsmunaleg. Þarna er tækifærið til að skoða tilfinningar sínar, hugmyndir og skoðanir. Og það vöknuðu auðvitað milljón spurningar sem maður hefði þurft að fá svör við. Hvernig spurningar? Alls konar spurningar um líkamann og kynlífið, já, bara fullt af spurningum sem maður var kannski hræddur við. Margir unglingar eru að drepast úr hræðslu. Óttast þú stundum það sem þú hugsar eða gerir? Ha, ég? Það er vont að hræðast eitthvað. Til dæmis erum við oft hrædd við að gera okkur að fíflum. Allir kannast við það. Líður þér betur ef þú veist að við erum öll að kljást við svipaðar tilfinningar? Við hvern ertu að tala? Nú auðvitað þig sem ert að lesa þetta viðtal. Ég vona innilega að þú eigir ánægjuleg og skemmtileg unglingsár en engist ekki um í ótta og sálarangist eins og ég. Hausinn minn var í fokki. Það er hundleiðinlegt og vont og gerir allt erfiðara. Það er full ástæða til að láta sig hlakka til og vera forvitinn um hvernig þú ert að breytast og hver þú ert að verða. Ef hausinn er rétt skrúfaður á verður þetta bara gaman. Eitthvað að lokum? Já, sko – ég vildi að ég hefði tjáð mig meira um hvernig mér leið, sagt frá því sem ég var að hugsa og finna. Það er nauðsynlegt að tala um allt bullið sem dettur í hausinn á manni. Ég vona að þú eigir foreldra, kennara, systkini og vini sem hlusta á þig. Ef ekki skaltu biðja um samtal, boða fund, tala hærra og skýrar, jafnvel slökkva á internetinu svo þú fáir athygli fyrir það sem þú þarft að segja. Svo er hjálparsíminn 1717 og netspjall 1717.is alltaf opið. Af hverju er aldrei til neitt almennilegt að éta á þessu heimili? SPENNANDI, ÖGRANDI OG KREFJANDI! Þú ert að ganga í gegnum rosalegt breytingatímabil þar sem þú breytist úr barni í ungling. Fyrr en varir ertu í fullorðinslíkama … með nýja hugsun, nýjar hvatir, nýtt útlit … blæðingar hjá sumum, standpínu hjá öðrum, brjóst sem stækka, hár sem vex á nýjum stöðum. Hormónin flæða og tilfinningarnar sveiflast. Það er svolítið eins og að sitja undir stýri á splunkunýjum bíl – án þess að vera með bílpróf – og eiga allt í einu að keyra eins og þaulvanur bílstjóri. Eða hvað? Nei, líklega ætlast enginn til þess. Við þurfum öll tíma til að aðlagast, læra af reynslunni og ná tökum á akstrinum smátt og smátt. ÉG VAR UNGLINGUR AD VERA SÁTT VID SIG SJÁLF OG LÍKAMA SINN” - - KYNPROSKINN “
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=