Helgisögn um guðinn Krishna   Hlusta á lestur Pása Hætta lestri
Fyrir löngu síðan var uppi illur konungur sem hét Kansa. Spámenn hans sögðu honum að dag einn myndi hann falla fyrir hendi áttunda barns systur sinnar, Devaki. Kansa varð skelfingu lostinn og hamslaus af bræði. Hann ákvað að drepa öll börn Devaki.

Hann lagði á ráðin um að vörður myndi vakta Devaki og eiginmann hennar, Vasudeva. Hann lét vakta þau dag og nótt þannig að á því augnabliki sem áttunda barnið fæddist skyldi það verða drepið. Kansa vildi halda hinni illu áætlun leyndri. Verðir hans urðu að sverja að segja engum neitt. „Ég vil ekki að guðirnir heyri af þessu,“ sagði hann. En guðirnir fréttu þetta. Guðinn Vishnú, sá guð sem varðveitir, guð kærleika og miskunnar, heyrði af þessu ráðabruggi Kansa.

Guðinn Vishnú hefur þann eiginleika og kraft að endurfæðast og það á margvíslegan hátt. Hann ákvað að endurfæðast sem áttunda barn Devakis. ,,Ég mun verða sá sem eyðileggur Kansa konung,“ sagði hann. Þegar Devaki átti von á áttunda barni sínu lét Kansa varpa henni og eiginmanni hennar í fangelsi. Þau voru hlekkjuð við vegginn og verðir sátu dag og nótt við dyrnar. Vasudeva kreppti hnefana í angist, hvernig átti hann að fara að því að bjarga barninu þeirra? Það var mið nótt og einkennileg kyrrð hvíldi yfir heiminum, fullt tunglið gnæfði yfir titrandi jörðinni, lognið var algjört og rykug jörðin virtist ekki hreyfast. Skyndilega kom augnablikið, áttunda barn Devaki fæddist. Þegar dökkur, rakur líkami drengsins mjakaðist út skalf heimurinn af æsingi. Á himni drundu þrumur, guðinn Indra sendi flóð af blómum og regni í gegnum skýin. Allir andarnir sungu hástöfum: ,,Guðinn Vishnú er endurfæddur sem maður og nafn hans er Krishna“. Vasudeva hélt óttasleginn á syni sínum meðan allir sváfu. Konan sem átti að hjálpa við fæðinguna hraut í einu horni herbergisins. Fyrir utan fangelsisdyrnar lágu verðirnir eins og slytti á gólfinu.

Skyndilega opnaði barnið augun. Það var eins og gluggar himinsins hefðu opnast. Devaki og Vasudeva fundu að hlekkirnir höfðu fallið af fótum þeirra og dyrnar opnuðust. ,,Fljótur, flýðu, bjargaðu barninu okkar,“ hrópaði Devaki. Vasudeva tók upp barnið Krishna. ,,Ég fer með hann þangað sem honum er óhætt,“ hvíslaði hann að konu sinni. Devaki kyssti barnið sitt og tárin streymdu niður kinnar hennar meðan Vasudeva laumaðist út í náttmyrkrið. Hinum megin við ána Yamuna bjó kúahirðirinn Yasoda og kona hans Nanda. Þetta var gott og heiðarlegt fólk og Vasudeva vissi að hann gat treyst þeim. Hann flýtti sér niður að árbakkanum, hélt barninu þétt að sér og óð yfir. Skyndilega kom stormur, vatnið ólgaði og reis hærra og hærra. Í örvæntingu sinni hélt Vasudeva barninu fyrir ofan höfuð sér. Á þeirri stundu sem hann hélt að þeir myndu báðir deyja teygði barnið Krishna út sinn litla fót og stakk honum í ólgandi vatnið. Á sömu stundu hljóðnaði áin, vatnið stilltist og Vasudeva komst yfir. Í skjóli nætur rétti Vasudeva kúahirðinum og konu hans sinn dýrmæta son. Þau litu á fagra drenginn og elskuðu hann eins og sitt eigið barn.