7 kunni kvæðið Varðlokur nema íslensk stúlka sem hét Guðríður Þorbjarnardóttir. Fóstra hennar hafði kennt henni kvæðið þegar hún var á Íslandi. Guðríður tók því þátt í seiðnum með Þorbjörgu lítilvölvu. Seiðurinn var hins vegar heiðinn siður en Guðríður var kristin. Guðríður varð síðar landkönnuður og sigldi til Vínlands með manninum sínum, Þorfinni karlsefni. Vínland er nafn á svæði í Norður-Ameríku sem Leifur heppni fann. Það er stytta af Leifi fyrir framan Hallgrímskirkju. Guðríður og Þorfinnur fluttust svo til Íslands og eignuðust börn. Þegar Þorfinnur dó gekk Guðríður ein alla leið suður til Rómar. Það táknar að hún fór í pílagrímsför til Rómar. Þau sem gengu suður til Rómar gerðu það ýmist af trúarástæðum eða til að bæta fyrir syndir sínar. Engin íslensk kona á miðöldum ferðaðist eins mikið og Guðríður. Í sumum Íslendingasögum er einnig talað um seiðkonur sem nýttu hæfileika sína til að hafa áhrif á framtíðina. Oftast reyndu þær að gera öðrum mein eða leiða ógæfu yfir fólk. Slíkar seiðkonur eru alls ekki það sama og völvur, sem nota þekkingu sína fyrst og fremst til að sjá inn í framtíðina og gera öðrum gott.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=