6 Flestar völvurnar í Íslendingasögunum voru bóndakonur á Íslandi. Frægasta völvan var samt Þorbjörg lítilvölva, sem bjó á Grænlandi. Af Þorbjörgu segir í Eiríks sögu rauða, sem er Íslendingasaga. Hún ferðaðist um og lifði á því að spá fyrir fólki. Frásögnin í Eiríks sögu rauða þykir mjög merkileg því útliti Þorbjargar er lýst nákvæmlega. Hún var í blárri skikkju með steinum og með svarta loðhúfu á höfðinu. Inni í húfunni var hvítt kattarskinn. Þorbjörg var líka með staf í hendi. Ýmsir telja að völvur hafi átt einhvers konar töfrastaf, enda sé orðið völva dregið af orðinu völur sem merkir stafur. Veðrið hafði verið mjög vont á Grænlandi. Því vildi fólkið að Þorbjörg lítilvölva ferðaðist inn í framtíðina til að sjá hvort veðrið færi ekki að batna. Það lét hana líka spá fyrir um hvernig lífið yrði hjá því. Til að Þorbjörg gæti séð inn í framtíðina þurfti að setja hana upp á háan stól eða háa undirstöðu. Þarna uppi átti hún að fremja seið, sem var að seiða eða kalla til sín anda úr öðrum heimi. Andarnir vissu miklu meira en venjulegt fólk. Það voru þeir sem sögðu Þorbjörgu lítilvölvu hvernig veðrið yrði og hvað kæmi fyrir fólkið. Þorbjörg þurfti líka að heyra kvæðið Varðlokur til að kalla andana til sín. Kvæðið átti að hjálpa henni að komast í ákveðið hugarástand. Enginn
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=