4 „Ein sat hún úti“ Völvur og seiðkonur ölvur voru spákonur sem sagt var að gætu séð inn í framtíðina. Í fornum íslenskum bókmenntum er sagt frá tvenns konar völvum. Sumar voru tengdar goðsögulegum heimi en aðrar voru mennskar. Völuspá, eitt frægasta fornkvæði á Íslandi, var ort í kringum árið 1000. Þar segir völva okkur sögu heimsins eins og hún birtist í ásatrú, en sum telja að kvæðið hafi verið ort af konu. Í kvæðinu kemur Óðinn, æðsta goðið, til völvunnar af því að hann vill vita hvað gerist í framtíðinni. Þó að Óðinn væri næstum alvitur vissi hann samt minna en þessi magnaða völva, enda var hún miklu eldri en hann. Völvan byrjar á því að segja frá sköpun heimsins eins og heiðið fólk hugsaði sér hana. Í upphafi lifðu goðin hamingju- ríku lífi. Þegar þau tóku upp á því að svíkja og pretta fór óhamingjan að elta þau. Kvæðið endar á því að völvan spáir fyrir um endalok veraldarinnar. Hún segir Óðni frá því hvernig jötnar og aðrir óvinir goðanna muni ráðast á þau. Við það hrynur heimurinn. Heiðnir menn kölluðu endalok heimsins ragnarök. Rögn (eignarfall ragna) merkir goð og rök merkir örlög eða það sem kemur fyrir mann. Sem betur fer segir völvan Óðni líka frá því að nýr heimur rísi á rústum þess gamla. Sum goðin muni snúa aftur og líka það fólk sem er gott. Óðinn átt tvo hrafna, Hugin og Munin. Á hverjum degi flugu þeir um heiminn og öfluðu frétta. Komu svo að kvöldi og settust á axlirnar á Óðni og krunkuðu í eyra hans því sem þeir höfðu séð og heyrt.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=