57 Að lokum Af þessari bók má sjá að hér áður fyrr unnu konur fjölmörg og mikilvæg störf, hefðbundin kvennastörf en líka karlmannsstörf. Karlmannsstörfin unnu þær oft þegar karlarnir voru ekki heima, orðnir gamlir og veikburða eða dánir. Þá gátu þær rekið ritstofur og látið búa til bækur og stýrt biskupsstól með myndarbrag. Konur voru líka ekkert síðri sjómenn en karlar og ljósmæður voru oft miklu þrautseigari en karlarnir sem áttu að fylgja þeim til fæðandi kvenna. Þó að konur fengju ekki menntun í skólum fyrr en á 19. öld var þeim iðulega kennt heima. Sumar lærðu svo mikið að þær ráku jafnvel skóla. Á seinni hluta 19. aldar og 20. öld urðu til mun fleiri kvennastörf en áður. Þegar fólk tók að flytjast til bæja, til dæmis Reykjavíkur og Hafnarfjarðar, fóru konur að fá borgað fyrir þá vinnu sem þær höfðu áður unnið inni á heimilinu. Frá upphafi höfðu konur séð um að kenna börnum að lesa og um trúarbrögðin. Þær höfðu líka ofið, saumað eða prjónað flest fötin sem fólk gekk í. Nú urðu hins vegar til kennslukonur, saumakonur, þvottakonur, verkakonur, símastúlkur og bankameyjar svo fátt eitt sé nefnt. Og þegar líða tók á 20. öld þustu konur inn á starfssvið sem karlar höfðu áður einokað. Að lokum er samt vert að spyrja: Eru ekki öll störf mikilvæg, hvort sem þau eru talin karla- eða kvennastörf? Og hvað finnst þér, getum við talað um sérstök kvenna- og karlastörf í dag?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=