55 Einu sinni lenti Ingibjörg líka í því að þurfa að grafa sig í fönn og vera í hálfgerðu snjóhúsi í nokkra klukkutíma uppi á heiði þar til veðrið batnaði. Þegar hún var orðin 61 árs gekk hún í átta klukkutíma upp brattar brekkur og miklar torfærur. Fylgdarmaður hennar vildi fá gistingu á einum bænum þegar komið var fram á nótt en Ingibjörg tók ekki annað í mál en að halda áfram. Það eina sem hún þáði var kaffisopi og svo arkaði hún af stað. Ingibjörg lét það ekki koma sér úr jafnvægi að hrekjast í vondu veðri þó að hún þyrfti að hætta lífi sínu. Erfiðast fannst henni þegar hún sat yfir konu sem leið miklar kvalir. Að endingu fæddi konan samvaxna tvíbura sem dóu skömmu eftir fæðingu. Fátækt var víða mikil á Íslandi í gamla daga. Svo mikil var hún á sumum bæjum að það voru ekki til nein föt á nýfædda barnið. Stundum tóku ljósmæðurnar svuntuna af sér eða klipptu sjölin sín í sundur og vöfðu utan um barnið svo það króknaði ekki úr kulda. Guðrún Einarsdóttir fæddist árið 1852. Hún var ljósmóðir í Selvogi. Einu sinni kom hún á bæ sem var svo lélegur að Guðrún taldi hann tæplega mannabústað. Það var varla matarbiti í húsinu og sængurkonan hafði bara hey og litla tusku undir sér í rúminu. Húsið var sömuleiðis hræðilega kalt og ekki nein föt til á ungbarnið. Til að hlýja móðurinni og nýfædda barninu klæddi Guðrún sig úr fötunum að miklu leyti og gaf þeim. Að endingu tók hún nýfædda barnið heim til sín og hafði það í svolítinn tíma til að vera viss um að það dæi ekki strax. Margar ljósmæður tóku nýfæddu börnin heim til sín í stuttan tíma ef mörg börn voru á heimilinu. Það gerðu þær til að létta undir með móðurinni.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=