45 Í verksmiðjunni í Reykjavík fengu margar konur vinnu sem spunakonur. Þær spunnu þráðinn sem var notaður í vefstólana. Karlarnir unnu hins vegar við að vefa efnið og lita það. Fólkið fékk mjög lág laun og vinnutíminn var oft langur. Þó var það flest ánægt að vinna frekar í verksmiðjunni en á sveitabæ. Á meðan verksmiðjan starfaði í Reykjavík voru margir ungir Íslendingar, aðallega stúlkur, sendir til Danmerkur til að læra spuna og vefnað. Aðeins helmingur þeirra sneri aftur til Íslands. Stúlkurnar voru spenntar að fá að læra að vefa en flestar lærðu aðeins spuna. Ein íslensku stúlknanna sem sigldu til Danmerkur hét Solveig Árnadóttir. Solveig bjó í Eyjafirði og var mjög fátæk. Foreldrar hennar misstu allar kindurnar sínar í móðuharðindunum sem urðu þegar eldgos hófst í Lakagígum árið 1783. Margt fólk á Suður- og Norðurlandi missti allt sem það átti og fjöldi dó úr hungri. Pabbi Solveigar dó og mamma hennar þurfti að betla mat. Yfirvöld sendu Solveigu til Danmerkur til að læra spuna og vefnað. Hún sigldi til Kaupmannahafnar sumarið 1784, þegar hún var 21 árs. Þegar Solveig kom til Danmerkur var hún öll í útbrotum og kýlum. Því vildi enginn leyfa henni að gista. Nemarnir sem áttu að læra með Solveigu vildu heldur
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=