37 Og enn aðrar dásömuðu landið okkar. Fallega kvæðið hennar Huldu skáldkonu um Ísland vann til verðlauna árið 1944 þegar lýðveldið var stofnað. Í kvæðinu lýsir Hulda fegurð Íslands og biður Guð að varðveita það þegar stríð er í heiminum. Kvæðið er þrjú erindi og er þetta fyrsta erindið: Hver á sér fegra föðurland, með fjöll og dal og bláan sand, með norðurljósa bjarmaband og björk og lind í hlíð? Með friðsæl býli, ljós og ljóð, svo langt frá heimsins vígaslóð. Geym, drottinn, okkar dýra land er duna jarðarstríð. Mjög fáar skáldkonur ortu dónalegar vísur eða gamanvísur með svörtum húmor. Þær sem það gerðu höfðu hreinlega gaman af því að ganga fram af fólki og hneyksla það. Ljósavatnssysturnar Rut og Júdit Sigurðardætur, sem voru fæddar upp úr miðri 18. öld, ortu til dæmis þessa vísu þegar átti að jarða föður þeirra: Dauðinn allra dregur hlass, dapur er lífsins vegur. Farðu nú í fjandans rass faðir minn elskulegur. Merkingin í fyrstu línunni er sú að dauðinn dregur líkið af okkur öllum. Hlass er eitthvað þungt.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=