34 Um vorið fór Einar á hákarlaveiðar og var Guðrún ein heima með barnahópinn, það yngsta níu mánaða. Eina nóttina meðan Einar var í burtu slokknaði eldurinn í Hvanndölum. Því var ekkert hægt að elda eða hlýja sér almennilega. Í þá daga voru hvorki til kveikjarar né eldspýtur og því engin leið til að kveikja eld aftur, það þurfti að sækja hann til næsta bæjar. Guðrún vissi að börnin gætu ekki lifað í kulda og matarleysi mjög lengi og því varð hún að fara og sækja eld. Hún tók yngsta barnið með sér, bar það í pilsi, en skildi hin börnin eftir heima í Hvanndölum. Til að komast til næsta bæjar þurfti Guðrún að ganga langa leið og fara um hinar stórhættulegu Hvanndalsskriður. Þær ná alveg út í sjó, mjög brattar og háar. Þegar það er fjara er hægt að ganga framan við þær en á flóði verður að vaða sjó.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=