33 Á okkar dögum þarf húsmóðirin eða mamman að sinna mörgum verkefnum. Stundum er það kallað þriðja vaktin. Hér áður fyrr þurfti húsmóðirin að sinna enn fleiri verkefnum. Hún þurfti ekki bara að vera mjög flink að prjóna, sauma og elda. Oftast var það líka móðirin sem kenndi börnunum að lesa og þekkja trúarbrögðin. Svo varð hún að þvo þvott, halda heimilinu hreinu og hjúkra þeim sem voru veikir eða gamlir. Það voru nefnilega engir spítalar til fyrr en á 19. öld og engin elliheimili fyrr en á 20. öld. Á hátíðisdögum gaf húsmóðirin öllum eitthvað gott að borða og sá til þess að fólk gæti skemmt sér svolítið, til dæmis var farið í leiki, sungið eða hlustað á skemmtilegar sögur. Þó að það hafi verið mikið verk að vera húsmóðir á stórbýli var enn erfiðara að vera húsmóðir á litlum bæ eða afskekktum, langt frá öðrum bæjum. Árið 1859 bjuggu hjónin Guðrún Þórarinsdóttir og Einar Ásgrímsson í Hvanndölum. Það er bær sem er rétt við Héðinsfjörð. Á þessum tíma voru flest hús á Íslandi torfbæir. Þeir voru ekki hitaðir upp nema með eldi í eldstó eða eldavél, líkamshita fólksins og hitanum frá kúm eða kindum í fjósum eða fjárhúsum sem voru tengd við bæinn. Það var því oft kalt í torfbæjunum.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=