32 Lífið var í hættu ef eldurinn slokknaði Húsmæður gamla daga þótti mikil virðingarstaða að vera húsmóðir. Þá var heimilið helsti vinnustaðurinn á Íslandi. Þar unnu flestir, alveg fram undir árið 1900. Húsmóðirin var eiginlega verkstjórinn inni á heimilinu en húsbóndinn réð samt oft því sem hann vildi. Í öllum góðum hjónaböndum réðu hjónin þó jafn miklu. Allur matur var búinn til á heimilinu og sömuleiðis voru föt prjónuð og saumuð í höndunum, allt þar til saumavélar tóku að berast til Íslands upp úr 1860. Á mörgum bæjum voru til vefstólar til að vefa efni til að sauma úr. Það var einkum húsmóðirin eða vinnukona sem óf í vefstólnum. Hversdags gengu flestir í svörtum, gráum og hvítum fötum úr ull eða skinnum. Það voru aðallega spariföt sem voru í lit og öðrum efnum. Þeir sem áttu peninga gátu keypt flauel, silki og önnur fín efni frá útlöndum. Jafnvel tilbúin föt. Fátækt fólk mátti alls ekki vera of fínt. Það voru bara höfðingjar sem máttu punta sig mikið, enda áttu fötin að lýsa þjóðfélagsstöðu fólks. Það var ekki vel séð og þótti beinlínis ósiðlegt fyrir fátækt fólk að klæða sig í of flott föt. Fátækt fólk átti að hugsa um að borga skattinn og kosta jarðarförina sína.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=