28 Bóndinn varð svo reiður að hann rak hana. Guðrún kærði þá bóndann og hann varð að borga henni peninga til að hún léti málið falla niður. Stundum voru launin ekki bara matur og föt. Sumir bændur borguðu líka peninga og þá gátu vinnukonur safnað svolitlum sjóði eða keypt sér eitthvað fallegt eða gott. Þær vinnukonur sem voru sérlega duglegar og ráðagóðar gátu selt vinnu sína til annarra bænda og safnað enn meiri peningum. Sumar konur ætluðu alls ekki að vera vinnukonur allt sitt líf. Margar vinnukonur dreymdi um að giftast og verða húsmæður. Sá draumur rættist hjá ýmsum þeirra, eins og hugrökku vinnukonunni í Skálholti. Sagan hennar fer hér á eftir og kannski er rétt að taka fram að hún er í raun þjóðsaga. Hún er bara svo skemmtileg. Hér áður fyrr var fína fólkið stundum grafið inni í kirkjum, aðrir voru grafnir fyrir utan í kirkjugörðum. Einu sinni dó ríkur karl og það átti að grafa hann framarlega í Skálholtskirkju. Þegar verið var að taka gröf hans fannst beinagrind af konu í gröfinni. Beinagrindin var tekin upp og lögð undir ysta bekkinn í kirkjunni og þar gleymdist hún.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=