27 Það var lengi skylda fyrir vinnufólk að ráða sig í vist hjá bónda í heilt ár. Það var kallað vistarbandið. Ef vinnufólk lenti hjá góðu fólki sem lét því líða eins og það væri hluti af fjölskyldunni leið því vel. Það var hins vegar hræðilegt að lenda hjá vondu fólki sem jafnvel barði vinnufólkið. Vinnufólk mátti hvorki rífa kjaft né vera latt. Vinnukonur unnu miklu lengri vinnudag en vinnumenn. Stundum þurftu þær að vakna klukkan sex á morgnana og voru ekki búnar fyrr en um miðnætti. Þrátt fyrir það fengu vinnukonur lægri laun en vinnumenn og líka minna að borða. Og til að bæta gráu ofan á svart þurftu þær að hátta vinnumennina á kvöldin. Já, þær þurftu að draga af þeim vinnufötin og þurrka ef þau voru blaut og gera við ef þau höfðu rifnað. Þetta breyttist ekki fyrr en vinnukona gerði uppreisn. Sú hét Guðrún Þorleifsdóttir. Hún fæddist árið 1873 en dó árið 1961. Hún hafði verið ráðin í vist á bæ í Árnessýslu með tveggja ára dóttur sína. Einu launin hennar voru matur fyrir þær mæðgur og svo eitthvað af fötum. Guðrún neitaði að sjá um föt vinnumannsins. Hún sagðist bara bera ábyrgð á sjálfri sér og dóttur sinni.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=