10 kletti. Skalla-Grímur tók þá upp stein og kastaði honum í hana svo að hún fór á bólakaf og kom aldrei upp aftur. Staðurinn þar sem Þorgerður brák drukknaði heitir núna Brákarsund. Hann er við Borgarnes. Á þessum tíma var það ekki vel séð að ambáttir reyndu að hafa vit fyrir húsbændum sínum, jafnvel þó að þær væru miklu skynsamari en þeir. Þær áttu að þegja og hlýða og tala aðeins þegar á þær var yrt. Þorgerður brák var sennilega bara venjuleg kona sem víkingar rændu frá heimili hennar á Írlandi. Hún henti sér til sunds því hún vildi bjarga lífi sínu. Flestir vilja bara vera heima hjá sér og lifa í friði. Í Íslendingasögum er annað dæmi um ambátt sem gerir uppreisn gegn húsbónda sínum eða eiganda. Frá því segir í Laxdæla sögu. Höskuldur Dala-Kollsson var stórbóndi á Höskuldsstöðum í Laxárdal. Hann var giftur konu sem hét Jórunn Bjarnadóttir. Höskuldur sigldi til Noregs að kaupa við til að byggja nýjan bæ. Í Noregi keypti hann einnig ambátt sem þótti mjög falleg. Sá sem seldi honum ambáttina sagði að hún væri mállaus. Vitaskuld varð Jórunn ekki ánægð þegar Höskuldur kom heim með aðra konu þó að hún væri ambátt. Hann eignaðist son með ambáttinni sem var skírður Ólafur. Eitt sinn kom Höskuldur að ambáttinni þar sem hún sat úti í náttúrunni og talaði við Ólaf son sinn. Þannig komst hann að því að hún var ekki mállaus. Þá sagði hún Höskuldi að hún héti Melkorka og væri dóttir Mýrkjartans Írakonungs. Með því að tala aldrei gerði Melkorka þögla uppreisn gegn Höskuldi, eiganda sínum og þrælahaldara. Fyrst hann gat ekki talað við Melkorku gat hann heldur ekki gefið henni norrænt nafn, eins og venja var hjá eigendum írskra þræla.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=