96 - Smásagnasmáræði þurfti að bera börnin sín eitt af öðru inn á annarra manna heimili og kveðja þau fyrir fullt og allt.“ „Já, og þetta var ekki sjaldgæft,“ andvarpar móðursystir mín, ber efnið upp að vörum sér og slítur þráðinn með tönnunum. Hún horfir á mig sorgbitnum augum. „Hann barðist um á hæl og hnakka, þessi umkomulausi angi. Regn og tár runnu niður kinnar nautadrengsins. Móðirin gerði krossmark yfir brjósti hans, tók þéttingsfast í hönd hreppstjórafrúarinnar, en sneri svo frá og gekk hratt að hestunum. Kona hrepp- stjórans bauð þeim kaffisopa. Sýslumaður afþakkaði, sagði réttast að þau færu sem fyrst. Þetta var árið sem drengirnir komu í húsið, sannkallað gleðiár, nítján hundruð og fjögur, tveir strákar komu í hús hreppstjórans í
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=