50 - Smásagnasmáræði úr skápnum spurði hann hvort ég væri nokkuð að verða veik. Frikki flissaði. Og ég líka, þegar ég áttaði mig loksins. En ég þorði samt ekki að líta á hann. Meikaði ekki einu sinni að tala við hann. Gáfuprik dauðans ég! Í staðinn fyrir að tala við hann dró ég Sólrúnu inn á klósett til að segja henni þetta. Sjáöldrin í henni stækkuðu meðan ég stundi upp úr mér hvað hefði gerst. Ég hefði átt að fatta hvað hún var að hugsa. Svo voru þau allt í einu farin að vanga. - - - Einn daginn skilurðu hvað ástarsorg er, sagði mamma á leiðinni hingað. Mig langaði að öskra á hana. Öskra að ég vissi það betur en hún sem hafði sært pabba inn að beini. Hún hafði engan rétt til að tala um ástarsorg. Vildi hún að ég vorkenndi sér eða hvað? Ég sagði ekkert heldur leit út um gluggann og sá tvo hrafna slást um ryðgaða niðursuðudós. Þóttist ekki heyra þegar hún sagðist þurfa að fara í myndatöku hjá Nýju lífi síðar í dag, já að ég þyrfti að styðja sig því hún vissi hreinlega ekki hvernig hún ætti að komast í gegnum daginn. Vatnið gusast upp þegar smástelpa stekkur ofan í laugina. Vá, hún var næstum því búin að hoppa ofan á mig eins og ég væri gömul kerling að synda baksund. - - -
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=