Mamma brosti og strauk vanga okkar systra. Hún hafði heyrt sönginn um gleði í döprum hjörtum og sannfærðist þá um að þeim yrði borgið. Brosið var komið til baka, hlýja brosið hennar mömmu sem sorgin hafði áður kæft – kæft í svo mörg, löng ár. Við systur störðum hugfangnar á sendiboða lífs og vonar – þetta litla barn sem bar ljós inn í bæinn. Hún andaði, hreyfði sig, gaf frá sér undurfalleg hljóð. Það var nóttina sem sólin kom í bæinn, líkt og fyrsti sumardagurinn okkar væri runninn upp. Svona kom hún mamma þín í heiminn, hjartað mitt,“ segir móðursystir mín og dregur kjólinn undan saumnálinni. „Nú skaltu máta.“ „Himneskt útlán af sálnasafninu,“ segi ég um leið og ég smeygi mér í kjólinn. „Það finnst mér,“ segir hún, grípur títuprjón úr munnviki og nælir í brjóstsaum. „Eftir þessa nótt varð allt svo gott. Við hlökkuðum til einhvers í fyrsta sinn, einhvers annars en heimsókna nautadrengsins. Við hlökkuðum til páska, til sumardagsins fyrsta og til jóla. Vonin settist að í kotinu við Hvammsfjörðinn í gervi móður þinnar. Mikið er þetta annars fallega grænt silki. Hann er kominn að sækja þig,“ bætir hún við og horfði fjarrænu augnaráði út um gluggann. „Að hugsa sér að þessi ungi maður skuli vera afabarn nautastráksins. Fyrsta barnið hennar og síðasta barnið hennar – einhver svo órjúfanleg bönd. Hann er meira að segja líkur afa sínum,“ segir hún og hlær við. „Það segir Ljós leikur við myrkur - 105
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=