82 „Þetta eru páfuglar,“ sagði pabbi og við Þorgeir leyfðum okkur að dást að litskrúðugum fjöðrunum. Sum dýrin þekkti ég úr trúartextunum sem ég hafði lesið með pabba. Litlu gráu skepnurnar sem líktust hestum en voru með hala og síð eyru voru asnar. Þeir voru furðu sterkir og báru alls konar varning. Þeir gengu um með körfu fyrir kjaftinum sem krækt var aftur fyrir eyrun og ofan í körfunni var brauð sem þeir gátu étið stanslaust. Stærstu dýrin voru kameldýr, sem virtust óhemju sterk en líka óttalega löt og hlýddu ekki. Þau voru ljós á litinn með læri og klaufir eins og naut, stóra kryppu, gríðarlangan háls og ljótan haus. Einnig þau höfðu brauðkörfu sem þau átu stöðugt úr. „Hugsa sér að menn skuli eiga svo mikið korn í þessu landi að þeir geti leyft skepnunum að éta brauð,“ sagði Þorgeir. Ég hafði hugsað það sama, heima var hveitið dýrt og við þurftum að
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=