74 Ég fann óttann ná tökum á mér. „Ef þeir sökkva skipinu er úti um okkur,“ hvíslaði ég. Ekkert okkar myndi lifa af ef árásarliðið næði að skjóta fallbyssukúlum í skipsskrokkinn. Skipin sex nálguðust hægt og bítandi og ribbaldarnir stóðu vopnaðir við borðstokkinn, tilbúnir að skjóta. Við Þorgeir héldum okkur báðir í pabba eins og hann gæti bjargað okkur úr háskanum. Skyndilega hrópaði kafteinninn og léttir fór um hópinn. Þeir hoppuðu upp og veifuðu til skipverjanna á hinum skipunum. „Þetta hljóta að vera menn Tyrkjasoldáns, eins og þeir sem halda okkur,“ sagði pabbi og virtist feginn. Mér leið líka þannig. Líklega var betra að komast á áfangastað en að enda á hafsbotni. Við fögnuðum samt ekki eins og ribbaldarnir, því við vissum að þessi skip væru full af sorgmæddum föngum, eins og okkar.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=