72 Þorgeir orðinn rauður eins og krabbi í framan og þegar ég sagði það við hann svaraði hann: „Þú ert sjálfur eins og vígahnöttur vígahnöttur.“ Um nóttina gátum við ekki sofið fyrir sótthita en skulfum samt eins og hríslur. „Ég ætla aldrei að fara út aftur,“ stundi Þorgeir. Samt vorum við komnir út eftir fáeina daga, enda ólíft niðri í fnyknum. Mamma var meira að segja komin út með Jón litla til að anda að sér fersku lofti. Hún hafði fengið Margréti til að líta eftir Systu. Pabbi tönnlaðist tönnlaðist stöðugt á dagsetningum og staðháttum, eins og til að leggja á minnið. „Það er 9. ágúst og við erum úti fyrir Hispania,“ sagði hann þar sem við stóðum þrír saman á þilfarinu. „Hispania?“ endurtók Þorgeir, sem aldrei hafði séð landakort. „Já, leiðin liggur gegnum sundið Strat sem skilur að Hispaniu og Barbaríið,“ sagði pabbi hugsi. „Þetta þýðir að við erum að nálgast áfangastað.“ „Eru þetta þá Barbarar, eins og þeir sem halda okkur?“ spurði Þorgeir og benti á sex skip sem sigldu í átt til okkar. Hvers vegna finnst Agli sólin vera grimm?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=