9. KAFLI ÓVINIR ÓVINA Siglingin virtist endalaus og dagar urðu að vikum. Langvarandi sjóveiki með tilheyrandi lystarleysi lagðist þungt á fólk. Pabbi var ekki laus undan prestverkum þótt hann væri fangi. Þrjár konur úr hópi Austfirðinganna dóu með skömmu millibili. Lík þeirra voru vafin í slitinn segldúk og fólkið þeirra fékk að kveðja þær á þilfarinu. Pabbi blessaði yfir þeim og bað guð að varðveita sálu þeirra en síðan var þeim varpað fyrir borð. Það sló mig hvað pabbi var veiklulegur, röddin hafði misst mátt og hann hafði horast. Ég virti fyrir mér fólkið í kringum okkur og það var allt óttalega vesældarlegt vesældarlegt. Við vorum öll orðin þreytt á þrengslum, ólykt og óþrifnaði. Mig klæjaði í höfuðið undan lúsum og í fótleggina undan flóm. Ég hafði þó sem betur fer sloppið við rottubit. En það var fleira sem gat bitið en meindýrin. Sólin sem var svo ljúf og vingjarnleg heima í Eyjum réðst á okkur af grimmd. Einn daginn var 71 Orð til skoðunar: vesældarlegt vígahnöttur fnykur að tönnlast á einhverju Hispania Hvernig er ástandið á föngunum orðið eftir svona langa siglingu?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=